Makina Ni Monik

COLOR GREEN

2012-02-17T10:50:00.000-08:00

Nung bata pa ko, nakaaway ko yung First Honor namin. Lalake sya. Katabi ko sa upuan. Nagddrawing kami non.

Pareho kaming humihiram ng pangcolor dun sa second honor namin (babae).

Hiniram ko kay Second Honor yung green na color. E yung color nya iba yung hitsura. Hindi ito yung typical na color na makikita mo. Basta ang korte nya parang korteng lapis tapos walang cover. Mamahalin ata yung color?

Dinampot ko yung Color Green. Nagkataon namang hihiramin din pala ni First Honor.

FIRST HONOR: Uy peram, gagamitin ko din.
AKO: Gagamitin ko din eh.
FIRST HONOR: Nauna kaya ko akain na.
AKO: Ako kaya nauna akin na.
FIRST HONOR: Ako!!! akin na!!!

Pareho naming hawak yung Color Green. Timpi kaming magkatingin sa isa’t isa.

FIRST HONOR:  Ako nauna.
AKO:  ako.
FIRST HONOR:  Ako.
AKO:  Ako
FIRST HONOR:  Ako.
AKO: : <insert masamang tingin>
FIRST HONOR:  <insert masamang tingin>

Steady lang kami na hawak ang magkabilang dulo ng Color. Tapos hinila ni First Honor yung Color.

Naputol.

FIRST HONOR: ayaaaan, naputol tuloy! Gawa mo kase eh. Ako nauna eh.

AKO: wah? Ako naunang manghiram eh!

FIRST HONOR: Ako eh. Ayaaan naputol tuloy.

Yung dating eh ako talaga yung sinisisi ni First Honor kahit alam nyang kasalanan nya. Natatakot din kase syang mapagalitan ni 2nd Honor. Nakita ni 2nd Honor na naputol ang Color Green nya na mamahaling kolor. Nagalit si Second Honor.

2ND HONOR: aaaahhhhgggr! Hallaaaaaa bakit naputol yang color ko??? Sinong nagputol ng Kolor Ko???
FIRST HONOR: si Monik. Pano nauna ko, inagawan ako.
AKO: O_O waaahh? AKo? ako?? Ako nauna gumamit eh! Tapos hinila mo sakin yung Kolor kaya naputol. Wahhhh???
FIRST HONOR:   eehhh?? ikaw kaya, nauna ko sayo eh.

Tapos syempre hindi naman ako mawawalan ng side kick sa buhay. Meron akong Bestfriend non na pinagtatanggol ako. Yung Bestfriend kong mas matapang pa sa buntis na aso. Nasaksihan nya ang pangyayari dahil sa likod ko lang sya nakapwesto ng upuan.

BESTFRIEND: hala ikaw naman talaga nakaputol eh. Kitang kita ko (Habang ineexplain ni Best friend kung pano hinila ni First Honor yung Color Green).Waaaaahhh! Sinungaling!!! Second Honor si First Honor talaga yung nagputol ng kolor green. Blah blah blah blah!!! GGGrrrrrrrr!!!!
AKO: oo nga!!! ikaw naman talaga First Honor eh. Yaaaaahh, sinungaling!!!

Tapos umiyak si FIRST Honor. Nagtinginan na ang buong klase. Napressure ata sa pwersa namin ni Bestfriend. Tska iyakin naman talaga sya. Nakakaawa

Ang malupet don, naawa sa kanya si Second honor. Ako tuloy napagbalingan ni Second honor. Syempre dahil umiytak si First honor, nasa kanya ang simpatya. Naawa si Second Honor kay First Honor, samantalang sakin, nagalit.

SECOND HONOR: Ayaaaan umiyak si First Honor. Ayaaaan. Ikaw kase eh. Kasalanan mo!!!
AKO: … ???
BESTFRIEND KO: Waaahhhh! Hindi kaya si First Honor naman talaga may kasalanan.
SECOND HONOR: Umiyak tuloy si First Honor. Kasalanan mo!!! ikaw ang nagputol ng kolor green. Lagot ka sa mama ko!!!

Susme, kala ko kasalanan ko lang na umiyak si First Honor, kasalanan ko din pala kung bakit naputol ang kolor green nya kahit si First honor naman talaga ang may kasalanan. Edi sana umiyak nalang din ako para pareho kaming walang kasalanan. Pinagdidiinan ni Second Honor na kasalanan ko.

SECOND HONOR: Kasalanan mo!!! ghhhhrr! amfff!!!

AKO:

Ngayon kung tatanungin AKO kung anong LESSON?

EXPECTATION: Ganito ang away bata. Lumipas din naman agad. Walang taniman ng galit tungkol sa pagkasira ng Color Green. Stiil, magkakaibigan parin kami. Ang away bata kase sobrang babaw lang. Mabilis maganap, mabilis ding mawala. “Bati na tayo” ang lesson.

REALITY: Susunod kase wag nang bibili ng PEKENG COLOR. At ipagmamayabang sa klase. PAG MAHABANG MAHABA BA ANG KORTE NG KOLOR ORIGINAL NA? HINDI BA PWEDENG KANDILA LANG NAMAN TALAGA YAN? *bitter*

Eyem Sareh

2012-02-12T14:28:00.000-08:00

Naisip mo ba minsan ang pinagmumulan ng alitan sa pagitan ng dalawang tao? Naisip ko kase bigla. Kung sakaling inubusan mo ko ng ulam malamang magkaaway na tayo non dahil badtrip ako sayo. Kung sa sakaling ninakaw mo ang pera ko aba malamang mortal na kaaway na kita. Kung sakaling Pinagsalitaan mo ko ng masakit, malamang sa malamang parin may hinanakit tayo sa isa’t isa kase masakit na salita yun eh, alangan namang OK lang. Madami pwedeng simulan ng alitan o awayan. Pero alam mo yung mahirap? Yung away na tahimik. Yung magugulat ka bukas makalawa di na kayo nagpapansinan. Yung may distansya na. Yung wala namang tiyak na bagay kung bakit may gap kayo. Alam mong may mali pero di mo makuha kung ano. Minsan nga iisipin mo nalang sana inubusan mo nalang ako ng ulam para kahit papano alam ko yung dahilan kung bakit mababadtrip ako sayo. Sana ninakawan mo nalang ako ng pera para alam ko ang dahilan kung bakit galit ako sayo. Sana pinagsalitaan mo nalang ako ng masakit na salita para alam ko kung bakit ako nasaktan. Kaso hindi. Mas nakakahiwa sa damdamin yung mangangapa ka ng dahilan kung bakit kahit kalapit mo lang yung taong ‘yon e pakiramdam mo isang milya yung distansya nyo sa isa’t isa.

Sana may mga alternatibong bagay sa salitang “Sorry”. Sana ganun nalang kadaling sabihin at gawin ang sorry. Sana nga ganun nalang. Wala naisip ko lang. Sana nga madali lang ang lahat. Sana nga pwede kong sabihin na, likas na marupok ang tao, Yang mga ganyang sitwasyon minsan e nadadaan lang sa libre. Ilibre mo lang OK na ang lahat.

Pero pwede na rin. Sa hirap ng buhay ngayon magiging choosy pa ba ko kung madadaan mo ko sa suhol. ( Biro lang )

Buy One Thank You

2012-02-02T21:47:00.000-08:00

Dalawang linggo na ang nakalipas nang natapos na ang aking OJT. Ramdam ko agad ang goodvibes. Perfect nga ang araw na yon kung tutuusin. Nangyari yung mga hindi nangyayari sakin sa OJT na mga pang ordinaryong araw lang. Hindi ordinaryo ang araw na yon. Hindi pa nga tapos ang paghihirap, dahil paglalamayan ko pa kung paano makagraduate. At pagnakagraduate man, paglalamayan ko naman kung paano magkaroon ng trabaho. Di talaga natatapos. Hangga't nabubuhay pala talaga katumbas ng simula ang katapusan. Paghinga lang talaga ang sumusukat sa ending ng buhay ng tao. Pero hanggat di pa nalalagutan, tuloy parin. Sa mga nakaraang sinabi ko sa mga sinulat ko, masyado nga ata kong negative. Halataang kulang ako sa experience at di ako ma-explore na tao sa paligid. Dahil nakakahon lang ako sa ideya na nararanasan ko lang. Ngayon huli ko na kung ano ang kulang sakin. Lalo na tungkol dun sa mga pangarap ko at kung ano bang mangyayari sakin pagkatapos ng martsa. Nasa "Bahala na" stage parin ako. Mapangpanggap ako at lagi kong sinasabing wala akong paki tungkol sa usaping yon. Pero sino bang nakaka-alam na hindi totoo yon. Sinasabi ko lang lagi na OK lang para masatisfy ko ang sarili ko na hindi ako namomroblema. Ayaw ko kase ng problema. Iniiwasan ko ang problema sa buhay ko. Kaya siguro bumibigat. Natatambak. Dapat talaga hinaharap ko at hindi ipagwawalang bahala nalang para maging masaya.

Sarap ng pakiramdam ng kausapin ako ng General Manager namin. Namomotivate ako sa mga sinabi nya. Wag daw akong matakot at mahiya magsimula sa mababa. Sa lahat ng aspekto ng mababa. Mababang trabaho, mababang sweldo, mababang posisiyon. Si GM (General Manager) 27 y/o Two times accelerated nung elem, UP graduate, cum laude sa edad na 18 sa kursong Development broadcasting, Single mom, ang dami nang napagdaanan sa buhay sa murang edad. Pwede nga syang magyabang kung tutuusin, pero naikwento nya sakin na napagdaan nya yung mga bagay na pinaghihirapan mo pero nakakahiya para sa ibang tao. Halimbawa yung pamimigay ng fliers. Syempre kung mareklamo ka sasabihin mo bakit ganun, nag aral ako hindi para sa ganto. Pero ganun talaga eh, hindi masarap umangat pag hindi ka nagsimula sa mababa. Dun tayo matututo. Sabi sakin ni GM na ang learning curve ng tao dapat pataas. Hindi pababa, hindi parepareho. Wag daw akong makukuntento sa isang trabaho o isang gawain lang dahil magsasawa ako. Pag nagsawa ako, dyan na yung magki-quit ka na. Iiwan mo na ang trabaho mo dahil di ka na masaya. Sabi ni GM,

"Ako, Dalawang bagay lang ang reason kung bakit umaalis ako sa trabaho ko, Una pag di na ko masaya. Pangalawa pag yung trabaho mo sa tingin mo kaya mong nang gawin kahit tulog ka. Lumipat ka na. Maghanap kana ng ibang trabaho. Hindi laging madali nalang para sayo ang lahat. Dapat natututo ka ng bago. Yung learning curve mo dapat pataas. . ."

Naisip ko bigla yung kaklase ko. Call Center sya sa loob ng dalawang taon. Sabi nya malaki ang kita nya. Sabi ko bakit sya tumigil e malaki naman pala sahod nya. Sagot ng classmate ko "Nakakasawa eh, paulit ulit lang yung ginagawa mo." Siguro ganun nga. Nung una sa isip isp ko, kung ako yun kahit paulit ulit OK lang malaki naman yung sahod eh. Pero ganun nga siguro. Mahirap pag paulit ulit. Kelangan ng bago.
Pagpapatuloy ni GM,

"Tapos, yung sungit ng boss mo, kaya mo pang tiisin yun eh. Yung baba ng sweldo? kaya mong tiisin yun. Pero yung paligid mo, yung mga katrabaho mo pag di mo sila ramdam or may something wrong, yun! yun ang hindi mo matitiis. Dun ka hindi magiging masaya. . ."

Sa munting oras na pagkkwento sakin ni GM. Madami na akong natutunan. Wala akong masyadong mabigat na trabaho sa OJT. Puro xerox at filing nga lang minsan. Paminsan minsan din nageencode ako. Pero hindi naman yun yung matututunan mo lang. Oo namaster ko ang pasexerox, natuto akong magfiling, natuto akong gumamit ng excel, at sumagot sa telepono kahit onti. Pero higit pa dun sa natutunan ko, yung namulat ako sa kung anong magiging meron sa industriya ng buhay ko pag nakatapos akong mag-aral. Malayo yung nasa loob lang ako ng school. Mas malawak pa sa labas non. Salamat sa OJT. Isang malaking kamalayan ang naiwan sakin. Dahil don, masasabing nakatikim na ko kahit kaunting pagbabago.

Mas marupok, mas pasok.

2012-01-27T23:28:00.000-08:00

Kagabi kung ano anong iniisip ko. Sabi ko mag-aasawa ako ngayong taon tapos plano ko mag-anak. Tapos ibablog ko yung asawa’t anak ko. Luuuh. Pag kagising ko sabi ko mukang gago na naman ako kung ano ano iniisip ko. Pero minsan talaga napagiiwanan tayo. Dati wala akong paki pero ngayon parang kelangan na nga. Hindi yung asawa’t anak ah. Basta may kelangan tayo sa buhay. Minsan marupok tayo at kelangang may bumuo satin. Kung hindi, habambuhay tayong durog.

Kanina lang pag bukas ko ng Personal account ko facebook (na 125 years ko nang di nabubukasan dahil mas active ako sa dummy) Parang pakiramadam ko tagal kong nalayo sa katotohanan. At nagulat ako. Tinignan ko yung mga profile ng mga kaklase ko nung Higschool. Yung mga classmate ko na GoodGirl/Conservative/Inosente imahe (tulad ko maniwala ka) ganun pa din naman siguro, pero ang gaganda na nila. Maganda naman sila pero ngayon lang lumabas ang kagandahan nila. Mga blooming at pala ayos na. Isa sa mga reason ay dahil sa “in relationship” nila sa profile. Dagdag ganda. Dagdag pagbabago. Yung iba wala mang nakalagay pero kasama ang inspirasyon nila sa Picture. Di ko naman sinasabing kelangan ng “in relationship” at picture with someone. Pero…

One time sa klase namin. Unang araw ng pasukan ngayong new year. Binibigyan kami ng mga makahulugang salita ng professor namin sa major subject. Panahon na daw namin. Graduating na kami. Kelangan namin ng inspirasyon sa buhay. Kung noong dati mga highschool palang kami laging “hindi pwede”. Hindi daw dapat ganoon pag college. At laking pang asar pa nung sinabi ni prof

“Hindi pwede wala kayong maging boyfriend/gilrfriend sa college life nyo. Kelangan maranasan mo yon. Kasama sa buhay yon”

Buti nalang di nya sinabing “Pag wala kayong jowa ibabagsak ko kayo” Kundi babagsak talaga ko. Last year 2011 pa na ang new year’s wish ng nanay ko ay sana magkaLove life na ko. Pucha! Tatawa tawa lang ako pero nandidiri ako sa wish nya. Malakas maka playtime ang tadhana kahit hindi ako naniniwala sa tadhana. Dati pag sinasabi “Wala ka pang (alam na)?” Sinasabi ko lagi wala. At wala talaga kong paki dahil bata parin ang tingin ko sa sarili ko. May mahabang panahon pa ko para dyan. Saka nalang. E pano kung ito na yung mahabang panahon? pano kung ito yung saka nalang. Malay ko ba kung madami na pala kong pinalampas na pagkakataon. Masyado lang akong abala sa sa pansarili kong problema at kasiyahan. Sana nga maayos ko na ang sarili ko para may panahon na ko sa sinasabi nilang PAG-IBIG.

Speech (Less)

2012-01-22T19:42:00.000-08:00

Kung may pinanganak ng maputi, mayroon ding maitim. Kung may maliit, may malaki. Kung may straight, may kulot. Kung may makulit, meron namang hindi. Kung may maingay o madaldal o bibo meron ding kabaligtaran non, yun ako, tahimik, mahiyain. Naniniwala akong pinanganak talaga ang tao na may kanya kanyang Kalikasan na di maipapaliwanag kung bakit sila ganon. Kahit ata si Taylor Swift hindi nya maipapaliwanag kung bakit ang ganda ganda nya. O kung lahi man nila yon, malamang hindi rin maipapaliwanag ng kanunununuan nila kung bakit ang ganda nila. Hindi rin alam ng mga bakla kung bakit sila bakla. Parang ganun lang para sakin.

Kaya iritable ako sa mga taong kukulitin ako at tatanungin ako paulit ulit kung bakit tahimik ako. Putang ina! Parang tinanong mo na rin kung bakit ako tao. Minsan nga gusto kong magbiro pabalik at sabihin ”E ikaw bakit maingay ka?” Konting common sense rin lang naman, parang tinanong mo rin lang ang sarili mo kung bakit maaingay ka. Basta yung kung anong meron sa personalidad nila “Bakit ang plastik mo?, Bakit arte mo? Bat ang kapal ng mukha mo? Walang naman dedepensa sa sarili nila kung bakit sila ganon. Kase ganun sila eh. E kase ganyan ka. Ganto ko. Simple as that.

Pero hindi naman ito yung iikwento ko talaga. Naalala ko lang na tahimik at mahiyain nga pala ko mula nung bata pa. Kaya sobrang laking disaster nang minsang isinali ako ng teacher ko sa isang SPEECH CONTEST as in yung DECLAMATION. Pucha! Di na nga ko nagsasalita isinali pako sa speech contest! Lunes non nung nagscreening sa loob ng classroom. Kumuha ng tatlong babae sa klase, pinabasa. Yun unang pick, boses eng eng. Yung pangalawa, ok naman sana kaso mabagal magbasa. Sabi ko nak pating, nakaka amoy ako ah. Parang ako yung pipiliin. Dahil mautak ako, pinangitan ko yung basa ko. Sa pagkakaalam ko kase malaki talaga boses ko. Pinangitan ko pa yung pagkakabasa as in WORST para di ako mapili. Pero malakas mang power trip ang teacher ko.

“Sige ikaw nalang isasali ko sa biyernes”

Puta! AKO AKO! AKO NA! AKO NA NAPILI! So nagtaka ko. Anong isasali? Isa daw DECLAMATION contest. OK na sana eh. Tanggap ko na. Ang masaklap lang, Biyernes? Mukang nakashabu ata teacher ko ng mga panahon na yon. Lunes lang pumili, byernes na agad ang contest. E speech contest yon. Imaginine mo ang mga kinakabisado sa declamation contest na pagkahaba haba. Pagkakasyahin ko ang tatlong araw na espasyo para sa pagkakabisa ng ala nobelang speech ko. At syempre hindi ka lang naman magkakabisa, dapat perfect ang diction at may arte, may feelings. AKO NA! e para nga kong tuod isasali pa ko sa speech na may feelings na yan. Langya. Sagaran ang badtripness. OK lang sana kung may mga dalawang buwn o isang buwan pa ko para makapag practice. Unfair si Teacher, late na ng sinabi nya samin. Habang yung ibang kalaban namin sa ibang skul almost two months nang nakakapag ensayo kumpara samin na tatlong araw lang.

Oo nga pala, Dibisyon ang labanan. Kalaban namin ang taga iba’t ibang school dun bayan namin. Ganun kalaki yung nasabing contest. At yung categorya naming mga grade four, dalawahang speech. I mean, may kapartner akong lalake sa declamation. Kung pagsasamahin ang mga linya na binitawan namin, halos dalawang yellow paper back to back. Ganun kahaba ang senaryo ng pagsasalita. Kahit yung tita ko nagulat sa ipanlalaban ko, pang hischool na kase talaga yun. Umiiyak nga ko nun araw araw dahil di ko matanggap. Exempted kami sa klase nung kapartner ko sa declamation martes hanggang byernes. At nung araw na ng paglilitis, nakita ko ang mga kalaban ko. Postura, may mga costume, bonggang bongga habang kami, naka uniform lang. Pakiramdam ko talaga naplaytime ako ng mundo. Parang gusto kong sapakin ang teacher ko ng isang libo’t kalahating beses. Kung sinabi sana samin ng mas maaga edi nakapag handa kami. Yung haba ng imememorize kaya ko pa yun eh. Yung hiya? e ano magagawa ko nandun na ko, kaya yun. Pero yung ikli ng oras, puchaness talaga!

Naghintay muna kami ang sobrang habang oras bago yung turn namin. Pinanood muna namin yung pagkahaba habang mga speech ng ibang estudyante. Nakaset na kami. Nakita ko pa yung kaibigan kong extrovert nung kinder ako. Kalaban ko pa Sabi ko sana ganun nalang ako, parang kalma nya kase at ganda ng pagkakspeech nila. Pero kami na. Turn na namin. Pag akyat namin ng stage, daming tao. Kala mo concert. Sa harap yung mga hurado na parang gusto ko talaga buhusan ng tubig isa isa. Para talaga kasumpa sumpa yung nakatayo na ko sa stage kaharap ang sobrang daming tao. Malaking challenge yun sa isang introvert tulad ko dahil takot at iritable ako sa maraming tao. Sabayan mo pa ng mahabang Declamation.

Ang declamation piece namin ay may pinamagatang “Man or Woman”. Cheezy yung mga linya pero bitter ako. Nagsimula ng umaga ang event, gabi na natapos. At gaya ng nagyari, wala kong inasahan na pagkapanalo. Wala nga. Natapos ang araw… pag uwi sa bahay tulog…

Halos sampung taon na pala ang nakalipas. Eto ko, tahimik parin at introvert. Wala namang nagbago. Ganito na talaga ko. Di ko maimagine. Dahil sa pangyayari sampung taon na ang nakalipas, naranasan ko pala isang beses sa buhay ko ang i-overcome yung takot ko at maencounter yung mundo hindi naman para sakin talaga. Pero nagawa ko. Kaya ko pala. Hindi ko pala kelangang manalo para sabihin kaya ko pala. (^_________^)

May anim na tao sa loob ng jeep (bumaba yung dalawa)

2012-01-05T01:43:00.000-08:00

Ang kwento ito ay kalahating tokis.
Mga umaga non. Mula Highway ng malibay sakay ako sa jeep, byaheng Holiday Pasay. Tamang tama. Walang pasok. Gagala akong mag-isa. Tambay sa mga relative location ng cuneta astrodome. Medyo trapik pero hindi naman ganoong kainit dahil umaga. Habit ko nang umupo sa mga Dulo. It’s either dulo ng jeep o dulo malapit sa fronseat. Sakto. Umupo ako sa sa may likuran ng driver. Dulo sa likod ng driver. Pag sakay ko ng malibay ako lang ang pasahero. Habang sumasagsag ang byahe, padagdag ng padagdag ang pasahero. Dalawang babaeng magkaibigan ang maingay na nagkkwentuhang sumakay ng jeep mga tatlong minuto lang ang nakalipas. Nakapwesto sila sa kabaligtaran bahagi ng pwesto ko. Sa kabilang seat. Nasa bandang dulo naman sila pababa ng jeep. Nagtsi-tsismisan. Habang ako naman, ninanamnam ang mumunting trapik. Maya maya pagdating sa magallanes, may sumakay na dalawang tao sa harapan ko. Sa kabilang bahagi parin. Yung isa bata , yung isa medyo matanda na. Siguro mga kwarenta anyos pataas sa pagkakatantsa ko. Katapat ko ang batang mga pitong taon. Na nasa kabaligtarang bahagi ko sa may likuran din ng front seat. Katabi nya yung mama. Nakauniporme yung bata, mukhang estudyante tapos nakashades pa. astig! Pabata na ng pabata ang mga pumuporma ngayon. Nag-abot ng bayad ang mama na pangdalawahan sabay abot ng sukli sa driver sa ibinayad sa kanyang bente pesos. Yung mamang may kasamang bata nakasilip lang sa bintana ng jeep sa harapan habang hawak ang braso ng bata na parang inaalalayan. . Maya maya, yung dalawang babae mukhang magbabayad narin. Humugot ng pera yung isa para sa pandalawahan ding bayad.

“Ma bayad oh. Makikiabot nga”

Pakisuyo nya sa manong na may kasamang batang nakashades dahil ito ang malapit sa Driver. Walang kibo yung manong. Parang walang narinnig. Inulit nung babae yung sinabi nya habang nakalasansan sa ere ang braso na iniaabot ang barya.

“Bayad oh, makikisuyo nga!”

Wala parin kibo yung manong na may kasamang bata.

“Manong makikisuyo naman oh, makiki abot lang nitong bayad.”

Wala prin kibo yung manong, samantalang tinatabig sya nung bata. Tinuro ng mga kamay nung bata ang kanyang narinig na babaeng nagbabayad. Saka lang napansin ni Manong. Kinuha ang bayad at iniabot sa driver ng walang imik. Pagka-abot, ang sama ng tingin ng dalawang babae kay manong. Nagbubulungan sila.

“mukang tanga naman. Bastos! Para iaabot lang yung bayd. Parang bingi naman to!”

Yung bulungan nung dalawang babae malakas lang ng onti yung labintador. Dinig na dinig ko kahit hindi ko trip pakinggan. Pinatitinginan nila yung manong. Maya maya biglang kinatok ni manok ang kisame ng jeep bilang sign na magpapara na sila at bababa.

“Para po!”

Sabi ng batang nakashades. Hawak hawak sa braso ni Manong yung bata at ala-alalay pababa ng sasakyan. Sinundan ko ng tingin yung dalawa. Habang naka steady ap yung jeep sa trpik nakita kong papasok sila sa gate ng Philippine school for the deaf and the blind . Hindi ako nagkakamali. Yung manong ,nagsasign language habang kinakausap yung teacher. Inalalayan nung teacher yung batang kasama nya papasok sa nasabing school. Dumaos na ang sasakyan, nakatama parin ang mata ko sa dalawang taong yon. Papalayo ang agwat ng jeep mula sa pinagmamasadan ko. Yun ang mga panahon nakakita ako ng Pipi’t binging ama na hinahatid ang bulag nyang anak sa paaralan

“ma para ho!”

Sabay baba ko sa Jeep. Nakalimutan ko pang magbayad.

Walang Tulog

2011-12-27T18:27:00.000-08:00

Dahil sa wala akong tulog, tinamaan ng sumpong ang utak ko at nakagawa ako ng isang tula (rap). Tapos nito, tulog na ba? O susulat muna?

Talo ka kung makikipagtalo ka.

Kung mananalo ako, konting pasensya pa.

Tama na ang angasan, unawaan lang yan.

Dahil kahit anong mangayari, walang mapupuntahan.

Gamitin ang panulat sa matinong paraan.

Kung gusto mong bumangas, itulog nalang.

Hinahon lang pre sa kabog ng dibdib.

Itigil na ang makakating bibig.

Pero dahil di salita ang pahayag kundi panulat.

Malikot na letrang ginagamit na pamulat.

Hawak mo ang lapis kung sa guhit ay pang kulay.

Blankong papel bibigyan mo ng buhay.

Hindi para lagyan ng dungis ang puti.

Hindi rin upang makaipon ng salapi.

Ang pagsulat ay nagsisilbing lagusan mo.

Kung ako lang ang tao sa mundo,

ito lang ang kaibigan ko.

Ngayong hawak ko ang papel na walang laman.

Ito ang salita at ako ang kahulugan.

Sumulat ako di para makipagbangayan.

Sagrado nito’y magbahagi ng lang naman,

Ilabas ang isip at damdamin, bigyan mo ng saysay.

Upang maalis ang sakit at lumbay.

Ganito kahalaga sa akin ang panulat.

Sa nakatikom kong bibig ito ang pamulat.

Typographical Errorista.

2011-12-27T01:21:00.000-08:00

"Kung Trabaho lang ang pagiging Typographical Errorist, tiyak Trillionaire na ko!

Mga pagkakamaling paulit ulit, mauulit, at uulit-ulitin.

Nung bata pa ko natatandaan ko pag nagsusulat ako ng small "I" e walang tuldok. Sabi ng Classmate ko mali daw yon. Letter small "i' parin naman yun, hindi naman mali. Wala lang tuldok. Pero mali to kay teacher at sa mga classmate ko. Ano yon error?

Nabasa mo ba yung title? Ako 'yon. Oo isa akong typo errorist. Mahilig akong mag-isip. Hilig kong isulat ang mga iniisip ko pag sinipag ako. Pero hindi ako pwedeng maging writer dahil malakas ako masyado sa typographical error.

Bata palang may potential na. May potensyal nang maging typograhical errorist. Kahit nung nilalaro ko pa ang makinilya ng Lolo ko, madalas narin akong ma-typo. Hindi ko alam kung Typo o bobo lang talga ko sa spelling haha. Basta ang alam ko lang nagaaksaya ko ng liquid eraser at kung wala mang liquid eraser mukang basahan na ang papel na gamit ko sa dami ng mali.

Minsan pag binabasa ko ulit ang mga post ko, parang gusto kong takpan ang muka ko sa kahihiyan. Napaka daming typo error. Dyahe! buti nalang matalino ang mamababasa at alam kong maiintindihan naman nila ang gusto kong ipahatid.

Kung sakaling tabaho lang ang pagiging Typographical Errorist, tiyak mayaman na ko! At nakasisiguro akong suma cumlaude kung may ganitong kurso.

Harotera

2011-12-21T16:34:00.000-08:00

Di ko lilibutin ang mundo para mapasakin ka.

Wala nang pasikot sikot pa, rekta mahal kita.

Di ko kayang ibigay, bahay lupa at iba pa.

Puso ko lang puhunan ko para ibigin ka.

Sa dinamirami ng tao sa mundo,

Isa, daan, libo, sana mapansin mo.

Ako, eto. Simple lang, nahuhulog sayo.

Tinititigan ka, Oh please, saluhin mo ako.

Kahit wala nang kiss, isang kindat lang please

Ganun lang kabilis, sana iyong matiis.

Makulit ba? Oo na, may konting harot.

Pero seryoso ako, kelangan ko ng sagot.

Kung camera ako, ngingiti k aba?

Hilingin mo nang lahat wag lang maging pambura.

Dahil ayaw kong ma-erase ang alaala mo.

Kung ako ay panulat gusto kitang mabuo.

Bilang isang nobelang wagas at tagos.

Ikaw ang pinakamagandang kwentong,

Ayaw ko nang matapos. . .

TULANG TAMBAY.

Ang batang Bobo sa Speling (tamaba speleeng?)

2011-12-08T23:05:00.000-08:00

Sa may hapag kainan, oblong ang korte ng lamesa. Yari sa kahoy na mulawin. Mga dalawang dipa ng bata ang haba. Pero hindi doon iikot ang kwento ko. Dun lang ang unang setting. Masaya ko pag kumakain. Masayang masaya. Ang gusto ko lang naman ay mabusog, wala na kong paki kung makailang plato pa ko ng kanin. Habang ngumunguya na may kaunting pagkkwento. Tahimik ang Lolo.

“Ako hindi ako natutuwa sayo ah”

Sabi nya. Nagulat ako. Sinundan pa nya.

“Sa susunod hindi ka ganyan. Baguhin mo yang… “
Nakakatakot pa namang magalit ang lolo ko. Minsan tingin nya palang parang manginginig na kaluluwa ko sa takot.

“…yang pagsusulat mo. Siguraduhin mo kung tama ang spelling. Hindi yung mali mali. Nakakahiya ka!”

CUT!!!

Nung bata pa ko, naalala ko nung minsang may ipapabili sakin si Lolo. Dahil baryo ang lugar namin dumadayo pa kami minsan sa bayan. Jeepney driver ang lolo ko. Gamit ang jeep na Isa’t kalahating dekada ang tanda sakin, sa kanya naka-atas ang mga bilihin na di mabili sa lugar namin. Inilista ko ang mga ipapabli ko sa lolo ko. Nakasulat sa papel na pang grade3.

Intermigit Pad.

LOLO KO: I-N-T-E-R-M-E-D-I-A-T-E hindi Intermigit!

One hop crosswise

LOLO KO: H-A-L-F yon! Anong HOP? ha? ano ba naman yan!!!

Laging kinukwento ni Lolo accelerated sya nung elementary. From grade two, grade four agad sya. Lagi syang pinanglalaban sa SPELLING contest. Wala atang taon na hindi nya kinuwento ang ipinanalo nya sa spelling

“E-N-C-Y-C-L-O-P-E-D-I-A”

Pitong taon sya kalaban nya ang mga estudyanteng apat na taon ang tanda sa kanya. Malamang mabilis din syang magsulat non kaya sya nanalo. Ito yung hiwagang naranasan ko nung elementary. Dahil grade 3 din ako nang pinilit akong ipanlaban ng teacher ko sa Quiz Bee sa spelling. What’s wrong ma’am? Binigyan ako ng kaisa-isang payo ni Lolo. Gumamit daw ako ng dictionary kung di ako sigurado sa spelling. Kaya nadala ko to hanggang paglaki. Congrats sakin, alam ko na kung pano ma-spell ang HALF at INTERMEDIATE. Hindi na ko Confuse kung paano i-spell ang Confius…Confeu. .fuius? Hindi na Wrong ang spelling ko ng Rong.

Sa pagdaan ng panahon, ang wrong spelling na sinusulat ko lang sa papel ay nagiging typographical error pag humaharap na ko sa computer. Dati pag pinapakialaman ko ang makinilya ni Lolo, nakakapag-aksaya ako ng liquid eraser sa dami ng mali. Hindi dahil sa hindi ko alam ang tamang spelling, kundi dahil sa malikot ang kamay ko. Pero MALI parin. Hindi na ko ang nakikinabang sa pambura. Ang pambura na ang nakikinabang sakin. Dahil sakin alam nya ang pupose nya sa mundo. Dahil sa kanya alam ko kung ilang beses na ko nagkamali.

Sa aspekto ng buhay, Kung ilang beses ako nagkamali, ilang beses din akong napagalitan. Ilang beses kang masasaktan. Kase may mali. Kaya ko natutumba kase may mali. Ilang beses may magtuturo sakin, sila ang pambura ko. At ilang beses din akong natuto. At pagnatuto ka, dun ka na pwedeng bumawi. Ang pagkakamali ay oportunidad ko para matuto. At kung paano magresolba ng “something wrong”. Dahil ba sa wrong speling? tamaba spelling? Oo. Dahil nagsisimula lahat sa maliit na bagay. At sa dinamiraming maliliit na bagay sa buhay ko, nagiging malaking bahagi ito ng pagkatao ko.

“E-N-C-Y-C-L-O-P-E-D-I-A”

Baka masapak ako ng Lolo ko kung hindi ko kayang i-spell yan. Kung magkataon man, edi naungkat na lahat sa maraming bagay. <insertpinagaralaakoperodiakomarunongsaspelling> edi sa halip na wrong spelling, nauwi pa ang lahat sa ibang usapan. May dalawa kaseng klase ng mali, Yung maling hindi ka gumawa ang tama at yung maling wala talaga kong alam. Kung sa spelling dun siguro ko sa pangalwa. Pero sa majority ng buhay ko madalas yung una. Pero hindi na mahalaga yon. Basta ang alam ko bukod sa spelling maraming beses pa ko magkakamali. Maraming beses pa ko matututo pero bago ko matuto kelangang tanggapin ko na nagkamali ako. Kahit malakas makadyahe. Gasgas na siguro yung “Tao lang ako, nagkakamali” at yung “i’m not perfect” Pero nareresolbahan naman ang lahat, hindi para maging perpekto, para maidistansya lang siguro sa “Something Wrong”. Ano daw? ano bang sinasabi ko, Parang there’s something wrong?

Optimistikong Pesemista

2011-11-09T02:53:00.000-08:00

Naalala ko na naman yung isang aktibista na nangungulit (actually nakukulitan ako) Miyembro sya ng mga grupo din ng aktibismo. Ang dating e, halata namang gusto nya kong i-encourage na maging aktibista. Ano daw bang masasabi ko dun sa samahan nila para sa pagbatikos ng as usual, mga kamalian ng gobyerno. Actually wala pa naman talaga akong alam don kung di nya pa pinabasa sakin. Nang mabasa ko nagbigay ako ng komento hanggang dun lang sa initial na kaalaman ko, hindi ko naman alam pa ang tungkol doon ng 101%. Strong words daw sabi nya. (kahit kakabasa ko lang?) hehe, hindi yun eh. Sa tingin mo maniniwala ka ba sa sinabi ko patungkol sa isang organisasyon na kakabasa ko lang? Hindi ba dapat mas paniwalaaan ako kung nasuri ko to kahit man lang isang araw. E nangyari lang ang komento sa loob ng kalahating oras. Ang daming artikulo patungkol doon, ako nga hindi nakuntento sa sinabi ko. Dahil WALA AKONG ALAM.

Kahit naman ano pa, e alam ko na ang pakay nito, ang pagudyok sakin na maging aktibista. Malaki ang maitutulong kung kada isang araw e may naeencourage silang tao para mas lumakas pa ang samahan nila. Sama daw ako sa grupo nila. Nagkataon naman kaseng marami pa kong pinagkakaabalahan. Pakiramdam ko tuloy isang aktibista ang niyaya ang isang mangmang. Pero nag-isip din ako, baka mas madami akong matutunan at mamulat ang isang fresh ng kalye tulad ko. Patuloy parin ang pagpapabasa nya sakin ng mga artikulo na patungkol sa paglalabas ng mga baho ng gobyerno. Mabaho nama talaga. Sabay kana ng kung di dahil sa aktibismo hindi mai-uungkat ito. Hmmnn sa bagay, totoo naman. Natutulungan nilang alisin ang kamangmangan natin. At may halong paghahasik. Saludo naman din ako sa kanila at sa mga pananaw nila. Lahat ng naman tayo alam natin ang problema ng bansa (hindi pala lahat), may kanya kanya lang pamamaraan sa paglutas nito. Kung sa aktibismong pamamaraan nila ito gagawin, edi yun. Paraan nila yun eh. Pero may diasvantage naman lahat eh. Pero syempre kung hawak mo ang pamamaraan mo, di mo yun mapapansin.

Sabi ko ayaw ko ng ganong pamamaraan, masyadong negative. Nakakapaghatid ng bad vibes. Ang mga tulad nila ay taga ungkat lang ng problema at sosolusyunan ng isa pang problema tulad ng aktibismo. Yung mga rallysita sa kalsada, yung nagbabatuahan, nagbabasaan ng tubig. At the end parepareho rin silang susmsalamin sa magulong lipunan. Pero isipin mo, habang pinapanood ko sila sa abot ng kaalaman ko, anong ginagawa ko? WALA. Sila meron. Ako? Nanunuri lang. Ang panunuri ba epektibo ng hanggang panunuri lang? So yun na nga. . ang tanong Paano ko kikilos? Mag iisip nalang ba ko? Syempre dito ko na iisipin kung anong maitutulong ko. Anong gagawin ko kung di ko kayang mabatikos, o di ko kayang maging aktibista?

Maraming paraan, yung iba gumagawa ni videos. Yung iba sumusulat. Yung iba sa potograpia. Yung iba sa pagpipinta. Hindi mo man sila makikitang naghihimagsik sa kalye, mainit sila sa kanilang pamamaraan. At ang trabaho ng iilan, ay panoorin ang mga ito at paniwalain ang kanilang sarili sa kanilang nakikita. Patuloy na dedepende sa pananaw ng iba. Kahit na simula palang ay wala ring alam. Sana nga initial nareakyon lamang.

Minsan daw idealismo nalang ang pagsasabi patungkol sa Positibong mayroon sa bansa. Pinagtatakpan lang nito ang negatibong katotohanan. Kelangan ungkatin upang masolusyunan. Pagbabatikos, Pakikipaghimagsikan. Pero lahat naman nagsisimula sa idealismo. Bago pa natin gawin ang isang paraan, nagsisimula muna sa utak. Puhunan natin ang pagiisip. Magmula sa mamamayan at malalaking tao ng bansa, kung magiging positibo ang mentalidad, magiging maayos ang lahat. Pero hindi, dahil hindi makatotohanan at walang naniniwalang hindi maayos ang problema kung walang pagbabatikos

Nasa pwet mo nagkakape.

2011-11-04T03:58:00.001-07:00

Yung mga simple at ordinaryong bagay talaga ang minsan e hindi naaappreciate ng tao. Siguro dahil we always want something big than ordinary. Oo nga naman. Ano nga bang paki ng teacher kung ordinaryong estudyante ka lang. Syempre mas bibigyang pansin nila ang mga honor students, dean’s lister, cum laude’s para magsilbing pride ng eskwelahan. Di hamak na mas kapansin pansin ang mga may malupet na talento kumpara sa ordinaryong tao lang. Pag UP, ADMU, DLSU o iba pang mga big time na school mas pupurihin ka dahil nadoon ang mga outstanding nilalang. Pag mayaman ka, wow!. Pag matalino ka makaka-earn ka ng compliment kumpara pag averege ka lang. Basta anything na mas angat sa ordinaryo at simple. Sila yung hinahabol ng oportunidad. At yung ordinaryo lang, sila ang naghahabol. Wala namang kaso don. Ako kayang kong umangat sa pagiging ordinaryo. Lahat naman ginagawa yon. Pero syempre hindi lahat sabay sabay ‘yong nakukuha. Sadyang normal lang talaga sa mundo yung patas lang kayo nagsimula pero magtatapos na may mas angat, may mas mababa (nag rhyme pa putek!). Pareho pareho lang naman tayong luambas sa keps ng ina natin pero iba iba tayo ng kapalaran. Hindi ko alam kung san mapupunta tong sinasabi ko. Parang lumalayo na sa gusto ko sabihin anak ng tupa!

Ang gusto ko lang namang sabihin, may mga ordinaryong bagay na hindi naaappreciate at napapansin ng mga nasa paligid mo. Tulad ko hindi naman ako honor student pero hindi din naman ako siraulong estudyante. Hindi naman ako super duper bait na anak pero hindi din naman ako blacksheep. Hindi naman ako mukang monster pero hindi din naman ako maganda. Kung susumahin nasa gitna lang ako. Hindi Best, Hindi din worst. Parang sa timbangan, ano bang paki mo dun sa gitna e ang atensyon mo nakatuon lang dun kung sinong mataas o mababa. Buti pa nga ang worst may nagbibigay oportunidad sa kanila to make better. Shet! Hindi ko talaga masabi yung gusto kong iparating. Hindi ito yun eh.

Di ko na alam kung pano tatapusin to, kaya ganto nalang bigla nalang mawawala.

Ramdam ko ang Lupa.

2011-10-29T22:23:00.001-07:00

May mumunting liwanag ang dumapo sa aking mata pagkamulat ko. Salamat sa butas na bubong. Dahil doo’y alam kong may araw na at kailangan ko nang bumangon. Tulad ng lumang istorya (same old story?!) tanghali na naman akong nagigising. Ganito ang trabaho ng hindi morning person. Kahit dukha ay buhay royal blood ata ko. Ganito talaga pag tamad. Uupo muna sa sala bago mag hintay ng pagkain. Take note: iisa lang ang sala namin at kusina. Di ko nga alam kung kusina bang maituturing dahil wala kaming lababo. Isang walang palitadang semento lang ang pinagpapatungan namin ng maliit na tangke na pinaglulutuan. Wala kaming kalan. Kasama na doong nalagay ang mga pinggan at baso. Sa may lamesa namin na monobloc, dun nakaalgay ang mga kubyertos. Kung di mo maimagine ang histura ng ibaba ng bahay namin (oo meron kaming itaas) isipin mo nalang na isang malaking palasyo ng daga. Pero buhay mayaman ako. Mayamang daga.

Agad kong binuksan ang pinto ng Kubeta naming walang lock. Naligo ako. Matapos maligo, magbibihis. Ipinagpapasalamat ko na rin sa sarili ko na di ako maborloloy na tao. Kaya kong lumabas ng bahay na walang make-up, walang masangsang na pabango, kaunting pulbos lang solb na. Sabay suot ng mga damit kong halos limang taon ko nang nagagamit. Di rin ako mahilig sa magarang damit. Hanggat pwede pang masuot tuloy lang. Isinuot ko ang isa sa mga paborito kong sapatos na binili namin sa baclaran sa halagang P200 lang ata o P180. Malupet ang sapatos na iyon. Simple lang. Magaan. Pwedeng suotin kahit saang okasyon. At di rin ako mahilig sa okasyon. Kahit mga party. Likas na sa akin ang hindi pagiging sosyalerang tao at mas lalong hindi bagay sakin ang mag aastang konyo. Papasok ako sa eskwelahan at uuwi ng bahay.

Mula paggising ko hahaharapin ko ang mahigit labindalawang oras kada araw. Ang natitira ay para sa pagtulog. Ang nabasa mo mula una at pangalawang talata ay ang buhay ko…Araw araw. Simpleng simple. Umaayon nga lamang talaga ko sa kung anong meron ako. Maswerte na na isang dagang tulad ko ay may matirahang matino hindi lang bahay kundi tanahan. Maswerte at magara pa nga ang isang dagang tulad ko na may internet connection sa bahay. May TV. May Laptop. Nakakapag aral. Nakakakain ng meryenda at midnight snack bukod sa pagkain ng tatlong beses sa isang araw. May mapanumbat pero mabait na ina, matitinong kapatid. Astig na pamilya.

Dito palang angat na angat na ko. Ibang level ako. Ako na! Nasa itaas kumbaga. Pero ano to? Kala ko nasa taas na ko? Bakit ramdam ko na ang lupa? Tsk! Mahirap talaga pag butas na ang sapatos.

Twenty Bullets

2011-10-21T22:53:00.000-07:00

"20 Bullets of Pasasalamat"

<Kung may Twenty Questions si Juan Ekis. Meron naman akong Twenty Bullets. >

Magttwenty na ko kaya nag-isip ako ng isang trip, ang mag sulat ng 20 wish na hindi naman lahat matutupad.

WISH LIST:

Magkaron kahit bulok na cellphone. Pantext lang kase kelangan ko eh para sa communication sa mga prof at classmates ko.
Yung mga librong nasa listahan ko.
Laptop kahit bulok basta may internet. Di naman ako techie.
TANGINA THIS T-shirt.
Makapagpadrawing kay Manix Abrera.
Makita ang mga tumblrstas at Makita ang inspirasyon kong mga taga Blospot/wordpress
Makapagsulat ng Walang kwentang short story.
Makita ang mga nasa listahan ko nga mga Tunay Na Lalake.
Maka attend kahit isang gig ni Gloc9.
Makakain ng MCDO kahit once a week.
Spaghetti at burger ng Jollibee.
Makakain lagi ng Piknik at Pringles.
Tapos Pizza ng Pizza Hut, Yellow cab o Greenwhich.
Makita si Vhong Navarro
Makita ang nagmamay-ari ng Jkulisap.com na si Lolo Kuli kahit Kuko lang nya Makita ko. Kahit ako lang ang makakita sa kanya kahit di nya ko Makita.
Magkaron ng cam. DSLR na rin kung pwede.
Makapag OJT ng matino.
Makagraduate.
Magakaroon ng trabaho. Kahit hidi related sa course ko basta may trabaho na malinis.
Good Health.

May nakalimutan ako. Magka Lab Layp sana kaso hanggang twenty wishes lang eh. Sorry hindi umabot. Di pa daw ata talaga. At hindi ko naisip sa first twenty ah. Ayus! Ahahaha.

Pinanganak ako noong October 25, 1991. Halos dalawang dekada na pala akong nabubuhay sa mundo . Marami na kong pinangarap. Marami na kong naipon na wishes. Marami na kong naiplano. Sobrang dami. Sa sobrang dami nakalimutan ko na. Sa sobrang dami pinagsawaan ko na rin. Sa sobrang dami walang natupad. Meron naman kahit papano. Pero kadalasan nga lang ay yung mga tipong hindi naman kasama sa mga hiniling ko.

May mga bagay na hiniling natin pero hindi binigay. Pero may mga binigay satin kahit hindi natin hiniling. Minsan ang mga hindi kasama sa listahan ng plano mo yung ang naibibigay ng tadhana. Kaya hindi talaga ko umaasa sa wish list. Never akong nag lista ng New years resolution. Hindi ako nag attempt bumili ng planner. Kung ako ang tatanungin, ang tanging gusto ko lang sa buhay ay maging masaya. Masaya naman ako. Bakit pa ko maglilista. Siguro material na bagay lang ang kayang panindigan ng wish list. Kung maglilista ako ng material na bagay na gusto ko, malamang hindi ko mapupunan kahit hanggang sampu man lang dahil hindi ako materialistic na tao.

Kung tatanungin ako kung ano ang nakapagpapasaya sakin. Simple lang yung Oridnaryong araw. Kahit madalas kong inerereklamo ang ordinaryong araw na kinasasawaan ko sa buhay. Masaya parin ako dahil natutunan ko naman kung anong halaga nito, hindi kase lahat meron nito.

20 Bullets:

Yung gigisng sa umaga meron akong nakakain.
Yung humihinga pa ko.
Nakakapag-aral ako at kaming magkakapatid.
Nakakapagblog ako, malaking tulong to dahil dito ko nibabato ang lahat ng hindi ko kayang ibato sa realidad.
Kahit sumasama ang loob ko sa nanay ko, sya parin ang naglalaba ng damit ko. Sya pa rin yung nagsosorry pag nag-aaway kami. Sya yung nagluluto ng pagkain naming mula umga tanghali at gabi.
Kahit 100% na hindi ko nakikita araw araw ang tatay ko dahil nasa ibang bansa sya, nagagampanan nya parin nya ang pagiging ama. Sa kanya parin galing ang perang pinatution namin at iba pang gastusin sa bahay.
Kahit naiinis ako sa kuya ko dahil tamad, sobrang naaappreciate ko sya. Hindi sya madamot at pinupunan nya ang pangangailangan naming magkakapatid sa school at nagsisilbing half bread winner.
Kahit naiinis ako sa isa ko pang kapatid dahil pacute at naiirita ko sa pagiging masyadong maporma, sobrang naappreciate ko parin sya dahil lagi nya parin sinusunod ang mga inuutos ko.
Ganun din sa bunso kong kapatid na demonyito at napaka lakas mang asar.
Kahit masungit ang tita ko isa parin sya sa tumutulong sa pagpapa-aral samin.
Kahit istrikto si Tito malambing parin sya at ginagawa lang nya yon kase mahal nya kami.
Kahit mahigpit si lolo sa pera lagi parin syang naglalaan ng pera na ibibigay nya sakin.
Kahit mataray si lola e napaka cool parin nya. Binibigay nya yung mga bagay na hindi ko hinihingi.
Kahit di ako mahilig maki jive sa mga kaklase ko natutuwa parin ako sa kanila dahil sa kanila nararamdaman kong nag-eexist ako sa course ko.
Sa mga kaibigan kong nagtyatyaga at nasasakyan ng walang kwenta kong trip.
Sa mga childhood friend salamat sa ala-ala.
Sa mga teachers, professor na nagpakain sa utak ko kahit lagi kong niluluwa.
Sa buong buo kong Pamilya.
Sa pagmamahal ng mga nagmamahal.
At sa lahat ng bagay at pangyayari na nakalimutan ko na Hindi ko kayo makakalimutan. Kasama parin kayo sa 20 bullets na pasasalamat na ito.

Ito yung mga ordinaryong bagay sa ordinaryong araw. Minsan hindi natin napapansin ang ordinaryo at simpleng bagay dahil mas naghahangad tayo ng mas malaking pangyayari. Pero ito yung kelangan nating maappreciate at ipagpasalamat. Ito kaseng ordinaryong araw, ang pinakamalaking bahagi ng buhay natin. Dalawang dekada na kong nabubuhay sa mundo. Sa tingin ko'y hindi wishlist o hiling ang kailangan kundi Pasasalamat. Salamat. Maraming salamat. Happy Birthday To me.

Sa tabi lang ho!

2011-10-11T13:45:00.000-07:00

Hands on the Homerow. Hands on the Homerow. Paulit ulit na sabi ng prof ko habang nasa loob ako ng classroom sa subject na typing. May pagkaweirdo ang prof ko. Para nga daw baliw sabi ng iba kong kaklase. Bigla nalang kase syang kumakana ng sasabihin nya. Ayun, dalawang kaklase ko ang napag-initan nyang kwentuhan na pilit syang pinapanood habang nagdedemo kung ano ang BEST WAY para makapasa sa interview pag mag-aapply ka ng trabaho. Pulidong pulido ang demo ni ma’am. Mula sa pagpasok sa pinto, sa pag upo, sa pagtayo, sa pag-ngiti at kung anong sasabihin. Makakapasa daw kami pag ganon. Magiging successful ka. Natatawa yung isa kong kaklase, habang ako nakatingin kay ma’am at nakatulala. Hindi naman si ma’am yung nasa isip ko, kundi yung Paghahanap ng trabaho.

Natauhan na naman ako. Graduating na nga pala ko. Maglalaro na naman sa isip ko kung ano nga bang mangyayari sakin? Naalala ko naman yung isang prof ko. Doctoral Degree. Dami na nyang experience sa propesyon nya. Nagtrabho sa iba’t ibang Malalaking Kumpanya. Successful na tao nga kung tutuusin. Bilib ako sa mga narating ng ganong tao. Para sakin kase malabo kong marating yon. Yung sinasabi nilang kaya mo yan. Para sakin hindi. Isa lang naman ang dahilan. Dahil hindi ko gusto. Iba ang gusto ko. Ito rin ang nakwento ng nabanggit kong propesor. Tatlumpu’t limang taong gulang na sya. Naging successful sya sa buhay sa larangan ng propesyon nya. Matagumpay na nakapagkolehiyo, masteral, doctoral. Tagumpay sa mga napasukan nyang trabaho. Pero sa ilan taon na iyon. Sa ilan taong nyang tagumpay. Napagtanto nyang hindi pala yun ang gusto nya. Nagturo sya sa kolehiyo. “Ito pala talaga ang gusto” Sabi nya Propesor ko. Ang magturo. Dun sya masaya. Sa ilang taon nyang nabubuhay sa mundo. Ngayon lang nya nalaman at nahanap kung ano yung gusto nya.

Meron talagang kelangang gawin dahil responsibilidad mo. Kahit ayaw mo. Kahit hindi mo alam kung gusto mo o hindi. Saklaw na nito yung pagtanaw ng utang na loob dun sa mga taong tumulong para magtagumpay ka. Kelangang asahan mo ang sarili mo na di mo sila bibiguin. Inisip ko nga, kahit anong oras naman pwede mong bitiwan to eh. Pwede akong tumigil sa pag aaral, pwede ako magloko, pwede akong maging pasaway. Kaya kong gawin yun eh, kung makapal ang mukha ko. Pero dahil may natitira pa kong hiya, hindi ko ginagawa yon kahit na…wala na kong gana.

Naisip ko kelangan bang magtagumpay sa buhay? Pero ano nga bang basehan mo ng tagumpay? Kung may medal ka, tropeyo o plake? Kung Napromote ka sa trabaho? Kung Malaki ang sweldo mo? Kung sikat ka? Respetado ka? Pinapalakpakan ka? Kung meron ka nito, masasabi mo bang kumpleto na ang buhay mo? Pano kung di ka masaya? Tagumpay ka pa ba?

Pagninilay-nilay sa tuwing sumasakay ako ng Jeep. Nilulubos ang naaksayang oras mula sa traffic. Mahaba-habang pag-iisip pa sana kaso malapit na "Ma Para!"

LISTAHAN

2011-10-06T21:04:00.000-07:00

Ako yung klase na anak na laging pinapakita sa nanay ang resibo ng mga binabayaran. (weh?) Kaya pag dating sa uspang bayaran may tiwala sakin ang ina ko. (weh?) Minsan di na nya tinitignan ang resibo dahil may tiwala sya. (weh?) Nung minsan lang na nagbayad ako ng Tuition, na-over pay pala ako noong mga nakaraang period kaya ang laki ng sukli ko ng finals mga P1300. First time kong ginawa to, ang hindi magsoli ng sukli. Kick Back daw tawag don sabi ng mga sanay kumickback. Pero di ko ginagalaw yung pera. Di ko lang binalik sa nanay ko. Quits naman kahit papano dahil may utang sakin si Ina na almost P2300. Lugi pa nga ko ng P1000. Anyway. At dahil bakasyon na namin (sembreak) tamang tama pang gastos ang naKICKBACK ko. Eto ang mga listahan ng Plano kong bilhin.

ANG MGA KWENTO NG MGA SUPOT SA PANAHON NG KALIBUGAN

Ito yung libro sa PUP. Sabi ni Doctorfausviii (coolpilipinas admin) na estudyante sa skul na yon, 100 lang daw yun ng ni-launch. Tapos naging P150. Tapos naging P100 ulit. Tapos sa october daw P150 ulit to. P100 o P150 mura na yon. Kaso kelangan ko pang dumayo ng PUP. Go lang.

KIKOMACHINE KOMIX 7

Alam na. Collector ako neto. Sa kasamaang palad, yung tatlo nasa hiraman at 2 years nang di sinasauli. Tuluyan na atang naswap sa PEKSMAN MAMATAY KA MAN NAGSISINUNGALING AKO ni Eros Atalia na pagmamay-ari nya na nasa kamay ko.

IKASYAM NA LIBRO NI BOB ONG

Hindi yan yung cover. Gumawa lang ako ng picture pang lagay. Pero yung ika-syam na libro ni Bob Ong e si Manix Abrera na Komikero ng Kikomachine Komix ang gagawa ng cover. Hindi ang illustrator ni Bob Ong na si Klaro De Asis. Nabasa ko sa FB status ng illustrator ni Bob Ong na si K2DA. Ayus! Manix + Bob Ong = Rakenrol!

LIBRO NI TADO

Out na sya. Nakita ko sa Tumblr ni Ramon Bautista. Sa wakas. Di ko alam ang tema nito pero sinisigurado kong bibili ako nito. Fan ako ni Tado. Tunay na lalake.

ASWANG

Ricky Lee’s New Novel (A Political Comedy) nakalagay na naman to sa last book nya yung Para kay B.

SUPER PANALO SOUND at INSECTISSIMO

Ni Lourd de Veyra. Tulad ng ugali ko, nakukyuryus na naman ako. Nung umattend kami sa book sining ni Lourd last August sa Trinoma, may isang nakapila na may hawak na Librong super panalo sounds, Sabi ko gusto ko rin non. (lol) Kaso bihira mo lang matyetyempuhan to sa bookstore kase UST publication ito.

ANGELS AND JEJEMONS

ni Arnel Aquitania. Nadiscover ko lang to sa Book Review ni Sir Juanrepublic. Kyuryus ulit ako sa laman. Malamang. Kung hindi ako kyuryus hindi ko naman isasama to sa listahan ko. mehehe. About daw ito sa POP Culture.

Puro mga Libro ang Line up ng nasa listahan ko. Malamang kulang yung P1300, pagiipunan ko nalang yung iba. Kung gusto nyo naman magtanong sa mga librong babasahin, punta lang kayo sa BOOKAY-UKAY SA PILIPINAS <— like it on Facebook. Dami dyan :D \m/

Matamis mong "Opowzx"

2011-09-27T21:08:00.000-07:00

Tanong ng Parokya, uso pa ba ang harana?

Sa Eheads oo, dahil ikaw ang ligaya.

Kahit sabihin pa ng sugarfree, ako ang hari ng sablay.

Ibu-bulong ko pa kay Kitchie, sa puso ko ika’y taglay

Di na magiging antukin gaya ni Rico Blanco.

Ang damdamin ko’y mag-aapoy tulad ni Reg Rubio.

Tama ang Rocksteddy, mahal kita pero di mo lang alam.

Nagsusumamo. Sabi nga ng Itchyworms, Akin ka nalang.

Coz your Love is like the sun, alam yan ng Alamid.

Tensionado ‘ko tulad ng Soapdish, di ako manhid.

Sa buhay ko there’s a Neocolors, Kasalanan ko ba?

Tulad ng Shamrock, ako’y alipin mo wala kong magawa.

Kung trip mo sa silent place sabi ni Barbie Almalbis.

Dun tayo sa tabing ilog mamahalin kita ng labis.

Sa tingin ko’y sasaya ka in this Kaleidoscope world.

Kung mapapasakin ka, belive me, Francis M told.

Ikaw ang liwanag sa dilim itanong mo pa sa Rivermaya.

Tulad ng Hale. The day you said goodnight, aking naalala.

Ang gusto ko lang tayo’y magkayakap sa dilim.

Yan ang sabi ng Apo Hikings, gusto kong maatim.

Katulad ni Gloc9 ang maipagyayabang ko lang sayo,

ay gagawin ko ang lahat kahit ako’y Simpleng tao.

Alam ni Bamboo pag-ibig ko’y di pang-kano

Ganito ako magmahal pagka’t Noypi ako.

(Kuha mo? Tulad ng nakagawian. Nagsulat ng Tula na parang Rap. Yow!)

7 na Katotohanan kung Bakit Napaka Swerte Mo.

2011-09-21T23:06:00.000-07:00

Una sa Lahat, BUHAY ka ngayon. Dahil binabasa mo toh. Kailangan mong ipagpasalamat na panibangong buhay na naman ang ipinagkaloob sa iyo ng Diyos. Maswerte ka dahil meron kang buhay.
Pangalawa. Dahil sa binabasa mo ito, ibig sabihin hindi ka bulag atnakakakita ka. Mas maswerte ka kumpara sa mga hindi nakakakita.
Pangatlo. Dahil sa binabasa mo ito, ibig sabihin marunong kang magbasa. Mas maswerte ka kumpara sa mga taong hindi marunong magbasa dahil hindi nakapag aral.
Pang-apat. Makarinig ka man ng masasakit na salita, ang mahalaga meron kang pandinig. Mas maswerte ka kumpara sa mga taong hindi nakakarinig.
Panglima. Masaktan ka man, kahanga hanga ka. Dahil hindi ka manhid. Meron kang puso kumpara sa ibang taong walang puso nanakit ng kapwa nila.
Pang-anim. Kung napapalakas ang pagbabasa mo, wag kang mag alala Dahil alam mong meron kang Boses. Mas maswerte ka kumpara sa mga hindi nakakapag salita.
Pang pito. Maraming salamat dahil binasa mo ito. Maswerte hindi ikaw kundi ako dahil meron akong tagasubaybay ng aking blog. Isa kang Bonus para sakin. lol.

Random Fact: Ngayon ko lang nalaman na Post Script ang ibigsabihin ng PS kaya ako ay magpopost script.

PS: Ang blogpost na ito ay hinukay ko pa mula sa aking Tumblr. Wala pa talaga kong mapost dahil sobrang busy sa school para sa finals. Tambak na rin ako ng babasahin. Tambak ako ng gawain. Tambak ng obligasyon. Pero yun nga may katotohanan parin na Swerte ako. Yung nagpapahirap pala sayo minsan yung magsasabi kung bakit napaka swerte mo. (^____________^) Smile.

Yours Truly,

Lucky Girl (Monik).
pirma!

Hindi lahat ng COLORFUL, Maganda.

2011-09-11T00:39:00.000-07:00

Ito yung nasa isip ko kanina eh. Yung BASURA. Sa tuwing lumalabas ako ng bahay ang dami ko talagang naeencounter na wagas na wagas magtapon ng basura kung saan saan. Kasama sa listahan ko yun ng pinakanakaka-inis na bagay sa mundo.

Nung minsan pauwi na ko galing school. May mag-iina, kasama nya yung dalawa nyang anak. Kumakain sila ng Hotdog. Pagkatapos kumain nung isang batang anak, tinapon nalang basta sa tabi yung stick. Di man lang sinuway ng ina. Pagtapos kumain pa nung isang anak na mas maliit, kinuha niya yung stick tapos yung nanay yung nagtapon kung saan. P&^%$T@NGNA! Hindi man turuang magdisiplina ang mga anak para simpleng pagtatapon lang ng simpleng basura sa basurahan. Nung minsan may kasakay akong mga estudyate sa jeep na kumakain ng candy, basta nalang tinatapon ang balat ng candy sa bintana ng Jeep. T@(*&(*^%!!! pwede namang ibulsa o ilagay muna sa bag ang napakaliit na balat ng candy saka itapon sa basurahan na makikita.

Ang daming ganitong Pinoy. Majority pa nga sa pagkakaencounter ko araw araw. Kung bawat isa sa MILYONG PILIPINO e may pag-iisip na OK LANG MAGTAPON NG BASURA kung saan, nangangahulugang may MILYONG BASURA din ang lumalaganap sa pilipinas kada isang segundo lang. At dahil sa laganap ang basura sa pilipinas, bubuo sila ng isang BATAS o ORGANISASYON na magtataguyod sa KALINISAN ng PlLIPINAS. R.A/BILL etc. Kung saan involve na naman ang GOBYERNO. Kung saan may mga ilang kawani ng gobyerno ang siraulo at magaling sa mga hidden agenda sa tuwing may tinataguyod na bill/batas o kung ano. Kung saan ang simpleng batas lang e kelangan may pakinabangan sila. Kung saan kaya kinakailangan ang mga STREET SWEEPER. Kung saan ang mga STREET SWEEPER ay lilinisin ang maduming pilipinas. Kung saan COLORFUL ang BASURA sa Pilpinas. Kung Saan HINDI pala lahat ng COLORFUL e MAGANDA.

Dahil sa simpleng pagtatapon lang ng basura ang daming pwedeng mangyari sa ating bansa. Kung saan nangangahulugang disiplina ang kailangan. Kung saan napaka simple lang naman diba? Kung saan nakapaka simple nalang hindi pa magawa. Kaya kung saan saan nalang nagsikalat ang basura. Kung saan. . .ano pa?

Wala kang trabaho? O ito. STREET SWEEPER.

Kung nahahagas kang makakita ng Ganyan, makisama ka. Wag kang magtapon kung saan saan. Kung walang basura walang naghihikahos na taga linis ng KALSADA. Pasalamat ka sa katulad nila dahil may naglilinis ng basura mo.

Lasang Medyas

2011-09-05T22:31:00.001-07:00

Hindi ko maimagine. Sa ganitong paraan dinescribe ng tatay ko ang lasa ng sabaw na nakainan nya sa isang karinderya. Nakakain na ba sya ng medyas?

Sa panahon ngayon masyado na talagang malawak ang imahinasyon ng tao pati pag dating sa mga pagkain at panlasa. Kahit sa anong bagay. May mga sarkastikong bagay kase na parang. . .parang hindi maipaliwanag ng ordinaryong salita lang na kayang intindihin ng tao. Minsan nga mas mahirap pang unawain ang simple. At kailangang gamitan ng malapantasyang salita para malaman kung anong sukat ng tindi nito. Hindi ako mahusay sa mga teknikal na usapan ng pananalita pero sa pagkaka-alam ko e ito yung ilan sa mga bahagi ng Figurative Language. Na maaari naman nating mai-konekta sa mga hinaing natin minsa sa buhay.

- MICROWAVE sa bahay pag summer.

- Ang mga kapit bahay namin ay BABOY.

- Ang internet connection namin ay PAGONG.

- IMPYERNO ang terror kong prof.

- SHOWBIZ ang tumblr.

- TSUBIBO pag nagsermon ang ina ko.

- Ako ay JUAN.

- Ang buhay ay nakaka-BERTO.

- Salamat at wala akong PALAKOL na grade…dati.

- Ang school work ko ay THE BIGGEST LOOSER.

- Ang kalye dito saming mahihirap ay VIRGIN.

- Pero ang kalye ng mayayaman tulad mga Village ay parang *TOOOT* NG BITCH.

- Ang BAHO ng trip nila.

- Muka syang PATATAS. Kamukha nya ang DARILI KO SA PAA. (via lalaglagpanty)

- na-TIPUS na Buhok. (via supertamad)

Sagradog pagpapaphayag sa sagradong damdamin ng kabadtripan o maximum na kasiyahan. Mala-Babasagin na pangtrip. Artistic na salita. Ebolusyon. ehh?? Pero minsan makabasag trip naman talaga. Dahil ginagamit din to ng mga nakahiligan nang mang okray. Basagan ng trip ba? napag-uusapan namin yan ang kaibigan ko. Sabi ko ang tao ay BUBOG, nababasag din. Depende yung sa pagkakabubog kung makapal o hindi. Sabi naman ng kaibigan ko ang tao ay ITLOG, kelangang mabasag paminsan minsan para maging pagkain. In short para mapakinabangan. Dahil sa BUBOG at ITLOG naunawaan namin ang usapan namin.

Ngayon, alam ko na kung anong halaga ng paggamit ganitong salita. \m/ BWAHAHAHAHA (evil laugh)

Hindi ako nagmumura pero TANGINA THIS!

2011-08-31T02:46:00.001-07:00

Kung tutuusin, Isang napaka-liit nabahagi na pwedeng hipan ng hangin sa isang iglap lang ang issue sa pinas ng mga pahayag ni James Soriano sa kanyang article. Maaari o hindi, sya'y Sumasalamin sya sa Colonial Mentality. Nakadepende iyon sa pananaw ng bawat pinoy. Sabi nga ni Isangmalakingoven, ang mataas na pagtingin sa pagsasalita ng ingles ay wala namang pinagkaiba sa hilig mo sa panonood ng mga palabas ng banyaga, pakikinig sa mga kanta ng banyaga, at pagpili sa sa mga produktong banyaga kaysa sariling atin. Nga lamang, ang wika ang isa sa malaking bagay a sumisimbolo sa lahi ng bawat isa. Kaya naman naging issue ang tungkol dito. Kung ang maling grammar nga lang pinagtatawanan na nga kapwa pinoy, ano pa kaya ang halos isuka na ang wikang pilipino at ituring na mababang uri ng wika. Tingin ko’y mas mainam ang malaman kung anong kahalagahan ng paggamit ng wika hindi ang pagtatalo kung ano ba ang wikang mataas o mababa.

Ang kasong ito ay halos walang pinagkaiba sa isang page noon na ‘Philippines belongs to the devil’ kung saan isang pilipino mismo ang creator. Dalawapu’t tatlong taong gulang mula sa San Fernando Pampanga ayon sa isang page na anti-John Nelou Rabe. Dito ay makikita mo ang iba’t ibang hate pages tulad ng:

God Hates The Pinoy
I hate the FAILlippines (philippines)
No to Opm! Yes To Kpop
KPOP IS THE BEST!! OPM REALLY SUCKS TO THE MAX!!!
KPOP is the BEST! OPM are for the low class!
I Hate the Philippines
At kung anu ano pa.

Isipin mo ah. Pilipino to. Hindi kano, hindi Koreano, hindi hapon kundi PILIPINO MISMO. Kung palalawakin, mauuwi ito sa usaping Crab Mentality, at mababang uri ng pagtingin sa sariling lahi. Ano pa nga bang bago dito? Wala naman. Lumang issue na to. Ang daming ganito sa Pilipinas. Mula sa pakikinig ng musika at panonood ng pelikula hanggang sa usaping wika. Kapos nga tayo sa pagtangkilik sa sariling atin. Isa ito sa dahilan kung bakit walang kaunlaran ang pilipinas dahil ang mismong sarili ay di natin mapaunlad bilang pilipino.

Simpleng simple lang naman. Pinoy is for OPM. Pinoy is for Philippines. Pinoy is for Filipino language. Atin na itong lahat. Pero may tumatakwil pa nito. Walang masama sa pagtangkilik ng hindi atin. Kung pinili mong maiipit sa pagmamahal sa bagay na mayroon ang karatig bansa, ituloy mo. Ngunit wag mong tatangkaing batuhin ang bagay na mayroon sa lugar kung saan ka tinae, sa pilipinas.

“Ang problema ng bansa ay hindi militarismo, hindi komunismo, hindi kapitalismo… kundi TAYO MISMO!” - Leo Martinez

Madami nang sakit ang bansa at lipunan natin. Ang mga dahilan ng kahirapan. Walang disiplina, katamaran, prostitusyon, korapsyon, polusyon o anupaman. Pero sa tingin ko isa ito sa pinaka-masaklap na sakit ng bansa natin. ang mga kapwa pinoy na humihila sa pilipinas pababa. Isa sila sa dahilan kung bakit lugmok ang pilipinas. Ang mga ganitong uri ng Pinoy ang nagpapababa sa dignidad ng Pilipinas. Kaya madaming basura sa pilipinas dahil merong katulad nila. Sinasabi nilang madumi ang pinas pero hindi nila alam sila yung basura dito.

Sabi nga ng nabasa ko sa libro “ANG DAMING PINOY NA AYAW SA PILIPINAS PERO HINDI NILA NATANONG KUNG GUSTO BA SILA NG PILIPINAS”

Kung pinanganak kang pinoy, binigay sayo ang pilipinas. Regalo ang bansa mo. Pero bakit may tumatapon dito? Kung pilipino ka, dapat pinakikinabangan mo ang pilipinas at kung anong saklaw nito. Ang tanong, Ilan na nga lang ba ang pinoy na nakikinabang sa pilipinas?

Sa tuwing nakakakita ako ng mga ganitong kaso, kita ko na ang pangit na mukha ng ating bansa. Ang mga walang disiplina, ang utak talangka, ang kurapsyon, ang basura, ang nagugutom, at ang walang kamatayang reklamo at pagtatalo talo na walang napatutunguhan. Sa tuwing nag aaksaya tayo ng oras sa pagkikipagpalitan ng opinyon, pakikipagtalo at pagrereklamo sa usaping panlipunan, naisip ba nating solusyunan ito? Isa lang naman ang kailangan, Solusyon. Hindi Diskusyon. Wag mong hanapin. Ang kasagutan ay IKAW MISMO.

Bilang isang kabataan, nag-aasam ako ng isang maunlad na bansa. Sasalubong man sakin ang sugat ng Pilipinas sa tuwing lumalabas ng tahanan, wala akong ibang dapat gawin kundi simulan sa sarili ang kaunlaran na hindi ko nakikita sa iba. Di ko magagawang isa isahin ang bawat pinoy sa palyadong paraan ng pamumuhay upang maisabuti. Sa halip, sinisimulan ko na lamang sa aking sarili. Mula sa simple hanggang sa malaking bagay na sa tingin ko’y magpapaunlad sa pilipinas. Minsan Iniisip ko nga, siguro kung bawat isa ay may mainam na layunin at kayang gawin ito, sa loob lang isang buwan ay mahihilom na ang paralisado nating bansa.

Ang tanong, iilan na lang ba ang may pakialam? Nakakabagot. Iilan lang sila. Yung mga tsismosang kapitbahay , Yung mga tamad sa lipunan, o kaya yung mga kawani Showbiz naiisip kaya nila to?

Hindi ako nagmumura pero TANGINA THIS! Makialam ka naman. Maki-tsismis ka sa pinas. Ang daming problema ng pilipinas. Alam mo ba?

Ang sama ng loob hindi iniiyak. Dapat Sinusulat sa likod ng Pinto ng CR!!!

2011-08-27T20:07:00.000-07:00

Kaya siguro may bubong para di tayo maarawan o mabasa ng ulan.

Kaya may pader syempre para may privacy.

Kaya may bintana para may madungawan

Kaya may pinto para may mapasukan.

Kaya may pinto ang CR para may masulatan.

Pero dapat Pentel ang gamit para mas malinaw.

Kung bakit ginawang online ang Subject na Finance (~~sa skul namin~~). Online Exam. Hindi ko alam. At hindi ko alam kung sinong may sapi ang nagpasimuno nito. Halos hindi nalalayo ang finance sa accounting subject. Mas mahirap lang ng onti ang accounting. Ito yung mga subject na hindi naman talaga dapat i-online dahil nakafocus to sa analyzing at computation. Samakatuwid, kelangan kamay ng estudyante ang gumagana sa bawat pagsagot sa mga problems. At hindi sa computer i-aasa. Ayun, kahit naman maghinaing ang estudyante sa mga tagapamahala parin ng school ang masusunod. Dapat maghain ng petisyon dito eh. Pambihira. Kaya itong mga estudyante sa school namin, sa PINTO ng CR nalang naglalabas ng sama ng Loob.

NAKASULAT: Kung lahat ng bagay sayo nakadepende (online), hindi na sana nag enrol. Sa bahay ka nalang nag onlline. Sayang tution fee! nagbayad kapa.

(Oo nga naman. Kung ang mga subjects e gagawing online edi sana wala nang school diba? Nag-aksaya pa tayo ng tuition fee.)

NAKASULAT: “Ano ba yan? bakit kelangan mag online lesson na eh wala naman naiintindihan students dun. Sayang lang ang ibabayad namin. Sayang lang libro kung online lang din!!”

Oo nga naman, Sayang naman talaga ang libro. Ano pang halaga ng libro kung online rin lang. Tska may subject kase tulad nito (finance) na kelangan TAO talaga ang nagtuturo o naghahandle hindi COMPUTER.

NAKASULAT: Tama! pinagkakakitaan tayo!

Ah eto ibang lebel at usapan naman to. Hindi naman siguro. Naappreciate ko naman yung Napupuntahan ng tuition namin. Mahusay naman ang facilities. Komportable. Kumpleto. Wala na ko masabi. Bale pambawi na nga lang tong pagsusulat sa likod ng CR. Bakit ba? Pera din naman namin galing pang pintura dito ah. Lubusin na. Sayang tuition.

NAKASULAT: Hindi ko maintindihan ang nakasulat. Nag aaway away na ata. Iba ibang opinion. Iba ibang hinaing at saloobin… sa likod ng pinto ng Cr.

NOTE: Ang picture na ito ay kuha sa ng Propesor namin sa Finance. Sa may likod ng pinto ng cr sa school namin. Para sakin, sya ang propesor na simbolo ng mga hinaing ng estudyante, the best sya. Naiintindihan nya ang mga reklamo naming mga estudyante. Sobrang Cool to nitong si Ma’am. Bigtime pero down to earth. Mahusay pa magturo.

Hindi naman kase lahat kelangang i-asa sa teknolohiya. Para san ba? para High Tech? Para cool? Para may maipagmalaking development? E lahat naman yan sa facilities lang eh. Bago bumuo ng isang patakaran, siguraduhin kung magiging mainamn sa isang estudyante. Mali ang pananaw nila na dahil sa online pwedeng matuto ang estudyante. Pantawag cool lang to eh. Dapat ang dinedevelop dito yung estudyante mismo at propesor hindi yung pasilidad.

Kung lahat i-aasa sa teknolohiya. Edi sana, walang nang propesor, wala nang libro, wala nang school, wala nang halaga ang tao. Sa usapang kung sino ba ang nagmamanipula? Yung tao o tayo na ang namamanipula ng teknolohiya? Pero dahil sa tao parin ang gumagawa ng teknolohiya nasa ating tao parin to. Nakasalalay satin yung pagkontrol kung dedepende ba tayo lagi sa teknolohiya.
Madaming posibleng mangyari. Dahil ba sa teknolohiya, paglipas ng panahon Pwedeng Computer o Robot nalang ang magtuturo hindi na tao. Mawawalan na ng halaga ang tao. Mawawalan na ng halaga ang LIBRO. Pero sa pananaw ko sa libro, hindi sa tingin ko.

Ang Teknolohiya lumilipas. Kaya nga kada isang buwan halos may bago at development. Nalalaos ang Teknolohiya pero ang libro hindi. Walang versions, Book 3310 ba?, X70, N9, P9, PinkBerry? Malabo. Ang libro, once na libro, libro parin yan. Lumipas man ang isang milyong taon, libro parin yan. Pwede mong gamitin kahit bulok na. Pero ang teknolohiya hindi.

Imposibleng mawalan ng halaga ang libro sa mundo. Imposibleng mawala ang libro sa mundo. Hanggat may manunulat sa mundo, hindi mawawalan ng libro. At hindi mawawalan ng manunulat.

(may nakapag sabi lang kase sakin, dadating daw ang panahon na WALA NANG LIBRO. Ayun, naghinaing lang ako. Dapat pala sa pinto ng CR ko sinulat)

2011-08-23T22:46:00.001-07:00

Wala namang ibang pinakamasarap na kasinungalingan kundi pambobola.

Oh sige na nga! :)

2011-08-22T14:17:00.000-07:00

Kanya kanyang usapan, iba ibang trending topic. May Blah, may bleh. Blefr trrrf growr, srerssh, woosshshh, Chistopher lao, blaeh blah worrsshh… Mideo Cruz. . blrrrp grr bwowrr poleteismo.

Eto yung nakakatawa, kulong kase tayo sa issue ng blasphemy na yan. Simbahan Versus Blah (Blah versus simbahan, bleh versus simbahan, bam! Vs Simbahan, everything vs CBCP?) Tanong, Doon lang ba umikot? may napatunguhan ba ang diskusyon? Ano ba? Pangit na art? bastos na art? walang modo na art? Base sa isang source (di ko sasabihin kunwari showbiz) Nasabi nya na “Nag aaway away sila pero ang artist posibleng matuwa yan” Magalit man o matuwa ang tao. Napansin parin.

Naisip ko oo nga noh. Ibig sabihin ang POLETEISMO ni Mr. Mideo Cruz ay . . tenenen! SUCCESSFUL! Simple lang kumagat ang tao. Ganon, mas pinagdidiskusyunan mas nagmamarka ang art work. Succesful. Mas nakikipagtalo tayo, mas nagmamarka ang art work. Applause. Posibleng habang nagtatalo talo ang mga tao, itong si artist ay tuwang tuwa. Naisip mo ba? Tayo na yung mukang tanga. Habang nagbabangayan tayo, di natin namamalayan na kasama na rin tayo sa issue. Taongbayan. May napatunguhan ba? Waley. Pero si Mr. Artist oo. Atleast sya nagmaraka sa tao. E bat hindi nalang tayo manahimik NA?

Ang Monalisa ni Leonardo Da Vinci. Spolarium ni Juan Luna.The Parisian life, Manet’s Olympia. Grafitti, tattoo ano pa? at iba iba pang form of arts. Kung mapapansin mo, kung hindi magaganda yang mga nabanaggit e may mga kakambal ng kontrobersya ang mga nasabing NAKILALANG art. Hmm, hindi kaya isa yan sa mga daan kung bakit nagiging successful ang mga Art. Tulad nalang ng Poleteismo.Kelangan pa bang imemorize kung bakit?

Kung usapang blasphemy naman napaka dami nyan. Kahit nga sa mga writers eh. Mga singer composer. Hindi lang si Mideo Cruz. At malamang sa malamang, may mga iba paring tao na gumagawa ng “blasphemy”. E nasan sila? Kilala ba sila? Binatikos ba sila? Hinde. Simple rin lang, walang media. Kung sakaling hindi napansin ng media ang poleteismo, may issue ba, WALA. Walang kilalang Poleteismo, walang Mideo Cruz na umingay ang pangalan. Kung may media man, ilang porsyento din ng pinoy ang maniniwala dito. Ganun nalang lagi, makukulong nalang sila sa sinasabi ng MEDIA. Magdedepende nalang sila sa MEDIA. Maniniwala nalang sila sa side ng MEDIA. Kahit na walang alam sa pulidong pangyayari ang taumbayan basta sinabi ng media, Agree! Ito yung nakakatakot eh. . .sa Media dumedepende. Eh nasan na ang sarili mong pagsusuri?

At ano ba para sayo ang basehan ng Blasphemy?

Ngayon kahit mga politiko nakikisawsaw kahit na mas marami pang pwedeng problemahin. Habang may mga nag iingay na issue. Sigurado ka bang may alam ka bago pumatol? O nakisawsaw ka rin lang? Ngayon sinara na ang likha ni MC sa CCP. Sana tapos na ang lahat. Abangan nalang natin ang susunod na USONG BALITA. Sabi nga ni pareng Lourd, Let’s Move on, ANG DAMING PROBLEMA NG MUNDO. Oo nga pala balita ko may isa pang art na naman si Mideo na related kay Ginang Cory Aquino. Masakit sa mata kung makikita mo. Pero mas masaklap kung mas magtatalo talo na naman ang mga tao. Ng walang kamatayan. Ayaw kong magsalita dahil wala pa kong alam dito.

May alam ka ba dito? Bakit di mo sinabi?

I should have been informed!

Ctrl Z

2011-08-20T19:26:00.000-07:00

“Kung totoo nga yang kaluluwa na yan, magparamdam ka saken! Kung tunay nga yang P*t@nginang pagpaparamdam na yan, lapitan mo ko…dito ka sa tabi ko …dito ka sa tabi ko…”

May kasarapan ang tulog ko habang nakapadapa sa kama, nakita kong may bumukas sa pinto, apat na metro ang layo sakin. Naaninag ko mula sa papaliwanag na sikat ng araw sa umaga. Nandon sya at may hawak na bulaklak. Ikinumpas ang aking kamay upang sabihin sa pumasok sya. Wala pa ko sa hulog, habang nilalapitan nya ko.

Oo nga pala, anim na taon at tatlong buwan na kami. Nakasanayan na rin kase naming batiin ang isa’t isa tuwing lumilipas ang buwan. 1 year and five months, 2 years and six months, 3 years and seven months…haaay buhay. Mga mga bagay nasa nakalinya sa schedule mo, bilang isang kasintahan hindi ko dapat kalimutan ang araw kung kelan naging kayo. Akalain mo yon? kahit di mo asawa pakiramdam mo responsibilidad mo sya. Simple lang, mahal mo eh. Kung kadugo ko yan pero di ko mahal, maiisip ko bang may obligasyon ako? Minsan tayo nalang ang bumubuoo ng responsibilidad natin sa buhay. Kelangan kong gawin dahil gusto ko, yun ang makapagpapasaya samin. Ako nga ba ang gumagawa? Sa katagalan namin hindi. Puro sya, hindi ako. Hindi na patas ang prayoridad ko sa buhay. Mahal ko sya, mahal ko ang trabaho ko. Pero kampate ako sa kanya na di nya ko iiwan kaya mas kinulong ko ang sarili sa trabaho, natakot kase ko hawak ko na ang pinangrap ko noon pa, ayaw kong mapunta sa wala. Hindi ko sya naiisip. Mahirap kakompitensya ang pangarap.

Nagring ang cellphone ko habang nakaupo sa pwesto ko sa opisina. Magkita daw kami, hindi ko sya sinipot. Abala ako. Lumipas ang gabi, hindi ko iniisip kung nag intay ba sya sakin o hindi. Direcho ako sa kama. Inilantay ang pagod ko ng katawan. Mas gusto kong matulog. May kasarapan ang tulog ko habang nakapadapa sa kama, nakita kong may bumukas sa pinto, apat na metro ang layo sakin. Naaninag ko mula sa papaliwanag na sikat ng araw sa umaga. Nandon sya at may hawak na bulaklak. Ikinumpas ang aking kamay upang sabihin sa pumasok sya. Wala pa ko sa hulog, habang nilalapitan nya ko… Tumutulo ang luha ko, sana katotohanan ang lahat simula ng mawala ka sa buhay ko…

Hawak ko ang isang bulaklak habang natayo sa puntod mo… anim na taon na rin ang nakalipas. Sana katotohanan ang lahat simula ng mawala ka sa buhay ko. Naging kampate akong di mo ko iiwan, na hindi ka mawawala. Simula nang mawala ka binalablot ako ng kalungkutan…sasandal ako at tatanungin ang sarili, Masaya ba ko? nakuha ko ang pangarap ko pero wala ka…marami akong gusto itanong… na kung bakit ba malalaman mong mahalaga lang ang tao hindi pag nasayo sya kundi pag nawala sya sayo pero ang pangarap hindi. Na kung bakit merong malungkot na ending ang storya sa buhay…may malungkot ma ending sa kwento…na kung bakit yung happy ending na isinulat na kwento e nagiging sad ending minsan…

Pero pwede pang mabago ang lahat. burahin sa papel. Bawiin ang happy ending…

Love Story sana kaso. . .

2011-08-14T16:09:00.000-07:00

Natatandaan ko nung bata pa ko, kapitbahay namin, Isang wagas na love story, matanda na sila. Itago nalang natin sa pangalang Lola Gunding at Lolo Cesar. Si Lolo cesar may taning na ang buhay. Hapon, inaabangan na nilang ang taning ng buhay nung lolo Cesar. Nakahiga sa folding Bed si Lolo Cesar, nung mararamdaman na nyang kukunin na sya sa itaas, tumayo sya at isinayaw nya si Lola Gunding. Sumayaw sila. Humiga muli si Lolo Cecar mga ilang minuto lang wala na sya. Hindi ko makakalimutan ang mga sandaling yon, tatlo’t kalahating taong gulang ako, isang Lolo at Lola ang pinapanood kong magkasama ng mapayapa hanggang sa huling sandali ng isa. Magkasama hanggang tumanda.

Ngayon, nakatitig ako sa hangin at binalikan ang pangyayari. Gumala na ang panahon, halos labing limang taon na ang nakalipas noong mangyari iyon… tumatanda na pala ko, ni isang storyang pag ibig wala pa akong naikwento.

“Magsusulat lang ako dito pag wala sya sa tabi ko at mamimiss ko sya”

Nang minsang dumalaw sa panaginip ko ang lalakeng iyon. Kilala ko sya, kilala nya ko hindi aspeto ng inaakala mo. Malayo ang agwat namin, hindi sa edad kundi sa distansya. Pareho lang kaming nasa pilipinas pero malayo ang agwat namin sa puso. Hindi kami mag kaaway. Maituturing ko syang kaibigan kahit di pa kami nagkikita. Masaya sya sa piling ng mahal nya. Masaya akong masaya sya. Hindi masakit, hindi ko pinosisyon ang sariling malungkot kung may iba mang mahal ang taong pumukaw ng atensyon ko. Hindi ko natutunang ipagkaluno ang sarili sa pag ibig. Hindi ko binalak mahulog ang loob, sapat na ang paghanga sakin masaya na ko.

Eto na naman ako, nagtiyatiyag sa patingin tingin lang. Simula pa nung Higschool. Isang taong matagal kong hinangaan sa mahigit tatlong taon. Pero nadala na rin ng hangin ang lahat. Lumipas ang panahon na lumipas din ang dadamin ko. Lumalakad akong oras lang ang kasama , iba ibang tao na hinangaan ngunit di lahat ay nagwawagas, lumilipas din ang oras at nawawala ang lahat. Hindi ko natutunang ipagkaluno ang sarili sa pag ibig. Hindi ko binalak mahulog ang loob, sapat na ang paghanga sakin masaya na ko.

“Magsusulat lang ako dito pag wala sya sa tabi ko at mamimiss ko sya”

Ang sabi ng taong pumukaw sa puso ko nang dumalaw sya sa panaginip ko. Sa isang Kwaderno kung saan sinusulat nya ang buong pagmamahal nya sa taong mahal nya. Kung saan sa kabaligtaran ng panaginip ganun din ang istorya. Napakasaya…Nang mapanaginipan sya…isa sa isang masakit na pangyayari sa buhay ko.

Sa pagdaan ng oras lumilipas ang panahon nalagpasan ko ang buhay bata. Malamang sa posibilidad, nangangalahati na ang buhay ko sa katandaan. At wala pa sa kalingkingan ng dikta kung kailan dapat saluhin ang pag ibig. Mahigit Labing Limang taon na ang lumipas na nakatingin ako sa dalawang matandang nagsasayaw. Sa Labing siyam na taon sa daigdig, ilan kwentong pag ibig na ang nakwento sa iba. Iniisip na may kwentong pag ibig na sakin magsisimula…

Love Story na sana kaso…

May kung ano. . .

2011-08-09T12:01:00.000-07:00

Ang Bakasyon ang isa sa pinaka masayang pangyayari sa buhay ng tao. Sa tuwing nagbabakasyon ako marami akong di malimutang mga ala ala. Masaya. Masayang Masaya. Pero sa pagkakataong ito parang nabago na ang pananaw ko sa Baksyon. Isang pangyayari sa buhay ko na ayaw ko nang maulit muli. Ayaw ko na.

Itong buwan na to, Mayo 2011…

Pumunta kami sa isang probinsya. Ako, si Lolo at Lola gamit ang jeep ng Lolo ko. Hindi ko na matandaan kung saang lugar. Pero si Nanay, Tatay at yung isa kong kapatid nauna na sa Lugar na yon. Sumunod na lang kami. Hindi kasama yung panganay at Bunso kong kapatid. Hindi ko rin alam kung bakit.

Kakaiba yung lugar na pinuntahan namin. Mas baryo pa sa baryo na kinalakihan ko. Mas magubat pa sa gubat. May mga tao naman. Pero weird din. Sa tuwing dumadaan yung sasakyang jeep namin, Lahat sila nakatingin. Yung parang first time lang nilang makakita ng tao. Sobrang weird talaga.

Maya maya, nasiraan kami ng sasakyan. Patay tayo dyan! Kelangang may magtulak ng jeep ni Lolo. Nanghingi kami ng tulong sa isang lalake. Tinulak namin yung jeep ngtulong tulong kami sa pagtutulak ng lola ko at yung isang lalakeng hiningian naming ng tulong. Naawa pa nga ko sa Lola ko kase mahina na yun, tapos medyo nanghina sya sa pagtutulak ng Jeep. Ok na ulit! Balik na sa biyahe.

Nakarating na kami sa pinuntahan namin. Isang makalumang karinderya. Nandun yung nanay ko, tatay ko, at yung isa kong kapatid, kumakain. Lumabas yung kapatid ko mula sa karinderya para magtext at makahanap pa ng mas malakas na signal. Yung Lolo at Lola ko may pinuntahan. Iniwan ako sa karinderya. Ok lang naman dahil andun naman si Nanay at Tatay. Pinaupo ako ng Nanay at Tatay ko. Kasama nilang kumain ang Ninong ko. Sya pala yung may ari ng karinderya.

TATAY KO: Upo ka oh kain kana.

Pero yung muka ng tatay ko parang hindi ko mapaliwanag. Para kaseng galit at mainit ang ulo nya.

NANAY KO: Kain na, upo ka na. Halika dito.

Pero yung muka ng Nanay ko parang hindi ko mapaliwanag. Para kaseng galit at mainit ang ulo nya.

NINONG KO: Halika dito inaanak baka nagugutom ka sabayan mo kami.

Pero yung muka ng Ninong ko parang hindi ko mapaliwanag. Para kaseng galit at mainit ang ulo nya

Nag-uusap silang tatlo. Ako, hindi ko maiwasang hindi marinig. Hindi ko naman pwdeng takpan ang tenga ko. Patay malisya na lang ako kunwari. Pero yung pinag-uusapan nila, parang insultuhan. Yung tatay at nanay ko sinasabihan ng masama yung ninong ko, ng harapan. Yung Ninong ko sinasabihan ng masama yung tatay at nanay ko ng harapan. Yung siguro ang dahilan kung bakit di ko mapaliwanag yung muka nilang tatlo. Maangas ang hitsura ng Ninong kong yun. Nakaktakot sya.

Naguguluhan ako sa mga nakikita ko habang nakaupo at kumakain sa lamesa. Nag aaway away na sila. Yung mga salita nila sobrang talas pakinggan. Lalo na yung Ninong kong nakakatakot. Kung tumingin sya e parang papatay. Napuno na ko. Nagalit ako sa Ninong ko. Believe me or Not, first time kong magalit ng ganon. At ang salbahe ko kase yung style ko ng paggalit e parang yung mga American Brats. Yung Tipong “Hey you! Shut the Fck Up!”.

Inaasar ko ang Ninong ko na may halog insulto. Sobrang brat ko. Ang sama ng tingin niya sakin. Hindi ko na alam kung anong naging reaksyon ng Tatay at Nanay ko nun sakin. Wala na kong paki, basta galit na ko sa Ninong ko nun. Pinag mumura ko sya. At hindi rin ako makapaniwalang nasabi ko yun dahil hindi naman ako nagmumura. Sobrang sama ng tingin sakin ng Ninong ko. Hindi ko mapaliwanag. Sabi ng Tatay at Nanay ko umalis na kami. Minura ng Tatay at Nanay ko ang Ninong ko na galit na galit. Nakatingin naman ang Ninong ko sa Kanila ng mas galit na galit. At ako hindi parin ako nag pa-awat, Nginaratan ko sya. Isang swabeng DIRTY FINGER ang binigay ko sa Ninong ko. Tinaasan ko pa ng Kilay. Sobrang sama ng tingin ng Ninong ko. Parang papatay. Nung paalis na kami, narinig kong sinabi nya “Iisa isahin ko kayo, kayo ang sususnod”

Nilakad pa naming ang lugar kung saan tinigil ng Lolo ko ang Jeep. Inabot na kami ng gabi. Pag dating naming dun sa tinigilan ng Jeep, nagkakagulo ang Lolo at Lola ko. Ninakaw daw ang gamit namin. Sobrang Badtrip. Hinahanap namin ang mga gamit namin sa lugar na yon, nagbabaka sakaling nahulog lang. Pero mahirap mag hanap dahil madilim, gabi na. Maya maya, biglang sumigaw ang nanay at tatay ko. Nag kagulo kami, hinanap namin sina nanay at tatay pero wala sila. Nakita kong may apat na lalake, kinuha nila si nanay at tatay. At isa sa apat na lalake na yon ay ang Ninong ko. Kinabahan ako at natakot.

Nagpapanic na kami. Ako, yung kapatid ko at yung Lolo’t Lola ko. May isang babaeng lumapit samin. May nakita daw silang dalawang mag-asawang pinugutan ng ulo. At sinabi ng babae na yon na yung Ninong ko yung pumatay. Isang killer pala ang Ninong ko. Wala namn akong alam sa kanya dahil matagal na naming syang di nakikita. Pero kami, nababalot parin ng takot. At sobrang sakit dahil sa isang iglap lang, nawalan na ko ng dalawang mahal sa buhay. Sobrang sakit, nangangamba ako.

Nakaktakot. Gabing gabi na. Iniwan kaming dalawang magkapatid ng Lolo’t Lola ko sa Lugar na yon. Iniwan kami para maayos yung pangyayari. Irereport daw nila sa Pulis ang Ninong ko. Kaming dalawa nalang ng kapatid ko sa isang baryo. Madilim. Walag tao, wala kaming kasama. Nakatayo kami sa gilid ng malubak na kalsada. Ag tagal naming nag-iintay.

Maya maya, nag ring ang Cellphone ko.Tumawag si Lolo sabi nya andun daw sila sa baranggay at nandun na daw yung pumatay sa Nanay at tatay ko. Buti nalang natatandaan pa ng kapatid ko kung saan yung brygy. Nilakad naming kahit nakakatakot. Malapit na kami sa Brgy. May mga tao kaming naririnig. May dalawa daw na matandang babae at lalake ang pinatay ngayon ngayon lang. Mas natakot ako lalo dahil biglang pumasok sa isip ko na baka Lolo at Lola ko yon. Nakakatakot.

Nasa bundok ang brgy pero malapit na kami. Sabi ko sa kapatid ko tawagan nya si Lolo at malapit na kami. Sabi ng kapatid ko hindi daw nagriring yung cp ng Lolo ko. Sobrang dilim ng lugar pero natatanaw na naming yung brgy na parang wala namang tao. Sabi ko dito ba talaga? Oo daw sabi ng kapatid ko. Dun yung sinabing Lugar ng Lolo ko kung saan kami pupunta.

Madilim talaga at Walang tao. Maya maya may kumakaluskos. Parang isang taong naglalakad. Hindi namin malaman kung sino dahil madilim.

SABI KO: Lolo? Lolo ikaw bay an?

KAPATID KO: Lo, andito napo kami

Sabi ko sa kapatid ko sino kaya yun? Hindi namin alam. Maya maya bumukas yung ilaw sa Brgy. Naaninag ko yung tao. Ang sama ng tingin niya samin. Parang papatay. Parang papatayin kami. Nang malinawan ako. . . Yung Ninong ko pala!

SI NINONG!!! Sabi ko.

“IISAISAHIN KO KAYO, KAYO ANG SUSUNOD” sabi ng Ninong ko.

May dala syang matalas na itak. Lalapit na sya saming mag kapatid. Biglang takbo kaming magkapatid… Takbo kami ng takbo … bahala na kung saan ang destinsyon namin… di talaga namin alam…takot na takot na kami …takbo kami ng takbo …sabi ko, hanggang saaan ba to? … kelan ba matatapos to? Ayaw ko na… .

… … … . Tanghali na pala. Mehehe~ Napahaba yung tulog ko. Ang haba kase ng panaginip kong yan. Grabe. Nakakatakot. Bumangon ako tapos uminom ako ng tubig. Isa sa pinaka masaklap kong panaginip. Tapos yun, naiisip kong isulat sya, kase pang kwento rin to. Suspense. Pero ayaw ko na talagang maulit ang ganitong klaseng panaginip. At kung bakasyaon lang ang pag-uusapan, ayoko nang magbakasyon… SA PANGINIP.

2011-08-08T19:47:00.001-07:00

Kung sasabihin kong alam ko kahit hindi ko alam, parang hindi ko na binigyan ng pagkakataon ang sarili ko na matuto.

Ako ay may Lobo

2011-08-06T04:38:00.000-07:00

Ako ay may lobo
Lumipad sa langit
‘Di ko na nakita
Pumtok na pala

Sayang ang pera ko
Binili ng lobo
Kung pagkain sana
Nabusog pa ako

Napaksimple pero makahulugan at malaman na kantang pambata ng pinoy. Sa dalawang saknong lang, may lesson ka nang matututunan. Ang pagsisi na bakit ipagpalit ang isang bagay sa mas kapakipakinabang.

Kung __________ edi sana __________

Tulad sa kantang AKO AY MAY LOBO. Mas pinili ng bata ang lobo. Dahil mas naaliw at nagandahan sya dito. Parang sa buhay ng tao din mas pinipili natin kung anong mas nakapagpapasaya kahit alam natin mas kapakipakinabang ang iba. Pero may pagkakataong nauuwi ang lahat sa pagsisi at sasabihin Kung _______ edi sana ________.

Akalain mong maypagka Emo pala ang kantang to? Kainaman:D

Patay Oras

2011-08-03T05:53:00.000-07:00

Nang Damdamin ko’y umawit, ikaw ang tono
na naglalagay ng ayos sa puso kong sintonado.
Nang damdamin ko’y sumayaw, ikaw ang tugtog
na nagbibigay indak sa puso kong tulog.
Nang damdamin ko’y tumula, ikaw ang tugma
na nag-ayos sa saknong at parirala.
Nang damdamin ko’y sumulat, ikaw ang tinta
na maglalapat sa papel ng mga salita.
Isa, dalawa, talo. Pinapatay ang oras.
Nag-aabang ako na ang araw ay lilipas.
Ngayon ay nakatitig na sa dapithapon.
Haharapin ang bukas at sasabihin ang kahapon.
Apat, lima, anim, ilang araw pa ba?
Ayaw kong ang lahat ay mapunta sa wala.
Isa lang ang gusto ko at nais isigaw.
Hinihiyaw ng puso ko, hindi sila kundi IKAW.

MATINDING EPEKTO NG PAGKA INIP.

May Akda: Monik

Gumuhit: Sasa

2011-08-02T19:43:00.000-07:00

Ang presyong pangkaibigan ay tinatawag na LIBRE.

Walang Kwento. Merong Tula.

2011-08-01T22:45:00.000-07:00

Kasagsagan ng Matinding Pagkaka-abala sa eskwelahan. Pebrero. Minabuti kong huamarap at pumwesto sa aking lungga para mag simulan ang matinding teklado. At pagkatapos… .ahhh …tsk! wala kong maisip.

OK TAKE TWO:

Hindi ko alam kung anong malupet na intro dito. (loonie?)
Hindi to masahol pero laging negatibo.
Hindi ko alam kung may kwenta o wala.
Hindi to masama pero laging malala.
Sa araw araw nalang na panonood ng TV.
Pinagsasabay ang Blogging at assigment kaya Busy.
Sa araw araw nalang pakikinig sa Radio.
Ang kanta paulit ulit pero di makabisado.

ETO SERYOSO NA:

Mas mainam sa mabuti kung isulat sa Tula.
Ang laman ng utak bubuo ng katha.
Hindi tinig ang gamit kundi letra ng salita.
Ilalapat sa papel bago tuluyang mawala.
Kung mamarapatin, nais kong ilabas.
Mga salitang di matalim at madahas.
Timbang ng damdaming mabilis pa sa armas
Na kung tumakbo’y mas matulin, sumigaw mas malakas.

SAKTO LANG:

Maraming kulay ang buhay, May liwanag, May dilim.
Ngunit ano pang bagay ang di mo maatim?
Ang sumuko sa laban, pag-asa’y di pansin.
Lilisanin ang liwanag hahakbang ng madiin.
Lalakad, maglalakbay, bibilis ang panahon.
Mas talim sa kustilyo, mas lalim sa balon.
Mga pagkakataong ilalagay ka sa kahon.
Matitigil sa araw araw na laging kang nagtatanong.

DI KO NA KAYA:

Bakit Why ang Tanong ni Inay.

Ano What ang sabi ni Inday.

Pano How ang pakiusap ni Itay.

Where saan, ang hanap ni Ilay.

Text ko sa Cp di ko masend.

Tuhod ko kanina pa nakabend.

Gamit kong laptop hindi nakarent.

Di ko na kayang tapusin ito na ang END.

2011-07-31T00:51:00.000-07:00

Isa bagay lang ang kailanma'y di ka uunahan at laging nagpapahuli. . .ang pag-sisisi.

Ang dami nang nagugutom sa Pinas, mag-iinarte ka pa ba?

2011-07-29T19:46:00.001-07:00

Ayon sa statistics, 4.4 Milyong Pilipino ang nabubuhay na parang daga dahil sila ay kinukonsiderang mahirap at nagugutom sa kasalukuyan…

Ito yung nabasa ko sa internet. Totoo man yan o hindi alam parin nating maraming nagugutom sa bansa. Lalabas ka ng bahay may sasalubong sayong pulubi at hihingian ka ng pera. Yung mga magulang mangungutang may makain lang ang mga anak. Yung mga estudyanteng nagttrabaho habang nag aaral. Mga estudyanteng di na nag aral, makain nga wala. Mga nanghahalungkat ng basura pang laman tiyan.

Hindi lang yan, isama mo na yung mga:

Kakain sa hapag kainan pero ayaw ng ulam at magrereklamo.
Maayos naman ang sapatos pero nag-iinarte at gusto ng bago.
13-17 taong gulang na nagddrama kase iniwan ng bf o gf, namomroblema sa lovelife.
Badtrip dahil hindi pinayagan ng nanay na gumala kasama ang tropa.
Maliit lang ang allowance.
Ayaw mag jeep gusto taxi, mainit daw kase.
Walang bagong cellphone kaya umiiyak.
Walang bagong Boyfirend/ GF
Walang bagong pamporma
Wala career sa showbiz.

Wala na bang bago? Ngayon ano konek nito sa mga nagugutom sa Pinas? WALA. Pero naisip mo ba ang arte mo minsan? Naisip mo ba na ang arte ko? ang arte nating lahat.

Oo walang konek satin ang mga nagugutom. Sa tuwing lalabas ka ng bahay, maraming negatibong muka ng pinas ang sasalubong sayo.

Oo walang konek satin ang nagugutom, sa tuwing nag-iinarte ka na walang bagong damit o sapatos hindi mo naisip na mas swerte ka di hamak sa mga walang makain.

Oo walang konek satin ang nagugutom, sa tuwing nag iinarte ka sa walang kamatayan mong lovelife hindi mo naisip na mas maswerte ka kumapara sa pulubing walang kamatayang naghahanap ng pagkain.

Oo walang konek satin ang nagugutom, pero sa tuwing nag-iinarte ka, ako, tayo, minsan hindi natin naiisip na napakaswerte natin kumapara sa mga WALANG MAKAIN.

Ngayon alam mo na ba ang koneksyon mo sa mga walang makain.? Nandyan sila para malaman mo na napakaswerte mo kumpara sa kanila. Sa bawat problema, ayos lang yan! yung iba nga wlang makain eh. Maliban na nga lang kung biktima ka rin ng Gutom. Ang dami ng nagugutom sa pinas, mag iinarte ka pa ba?

2011-07-28T22:21:00.000-07:00

Ang sobrang paggamit ng utak ay nagdudulot ng Kritisismo. Gumamit ng puso upang maging sensitibo.

Certified Tunay na Lalake

2011-07-27T21:09:00.000-07:00

Eto ang tunay na lalake/Idol/Crush/The best para sakin. Random ito. Di ako gaanong ka-fan ng mga sikat na celebrity na Pogi. Hindi ko trip ang POP CULTURE. Iharap mo sakin si Piolo at Tado mas pipiliin ko si Tado. FYI, si tado ay isang a scriptwriter for television and a photojournalist, graduate ng PUP with a degree in psychology. Involve din sya sa larangan ng painting at photography. Nag aral sya ng film making sa Mowelfund Institute. Dating Bokalista ng banda/Radio DJ at dakilng Business Man. All in one. Talaga naman the Best. Ang kagalingan nila ay di nasusukat sa daming ng fans o nagkakandarapang babae. Di na kelangang magpapansin ng ganitong tao. Kaya naman narito ang listahan ng mga TUNAY na Lalake para sakin. Random ito.

1. GLOC9 - Mabisang panlaman utak ang mga kanta ni sir Aries. Hindi rin POP CULUTURE ang mga rap nya na katulad ng maririnig mo sa radio gaya ng mga bastos na kanta ng ibang mga rapper. Wholesome itong si Sir Aries. Nagrarap sya about life, pinas, and Love. Hindi Sex o making baby song.

2. ANYGMA - Bihira ka lang makakita ng Pogi na Dirty Look tulad ni Anygma.

3. LOONIE - Pagsamahin mo si Gloc9 at Francis M, Tapos nagmumura, ganon si Marlon. Wack and Logical instinct ang mga kanta nya. Pakawalang gumamit salita pero panlaman utak din.

4. FRANCIS M - dahil sa kanya nagsimula ang kapayaapan. Saludo ako sa kanya dahil isa sya sa nagsisimula ng payapang musika sa pinas.

5. JUN SABAYTON - Naku the best toh. Sya pala to. Hindi ako pamilyar sa pangalan nya dati pero napapanood ko na. Isang social satirist, film/video director, photographer, wanabe film archivist,ex production designer. Oh san ka pa? Ampogi nyan!

6. LOURD DE VEYRA - multi-awarded Filipino musician, emcee, poet, journalist, broadcast personality,very high hairline and activist who first became famous for being the vocalist of Manila-based jazz rock band Radioactive Sago Project. Ayonm sa nakita ko sa kanyang tumblr. Ayan na. All in one din.

7. WINCY ONG - Pinakapogi at astig na direktor para sakin. Ngayon ko lang sya napagtanto. Nappanood ko na rin to sa TV eh, pero nakakatuwa pala sya. At mukang seryoso, nakakatawa pala. Di ko lang makalimutan nung cinemalaya at pinanood namin yung pelikula nya na kung saan sya din ang direktor, nagkaroon ng technical Problem, bangis ni direk nagawang nyang manawagan kung sino may DVI cable sa audience! hahah lupet.!

8. RAMON BAUTISTA - Well, sinong mag aakalang propesor ito. Don’t Judge the Person by it’s face. Palumpalo si Sir Ramon para saken. Sabay sabay tayong magkape.! Tulad nina sir Lourd. All in One din to.

9. RICO BLANCO - Malupet, ayon sa pelikulang rakenrol, si Rico Blanco Kayang pagtugtugin lahat ng musical instrument na pwedeng bumuo sa banda. Drums, Keyboard, Guitar, base. Pagdating sa pagkokompows ng kanta mapa english at tagalog mahusay tong si sir Rico! astig.

10. ELY BUENDIA - Sino bang hinde, pati ata lolo natin sangkot sa naiwang markang ng banda nya eraserheads.

11. CHITO MIRANDA - Pag dating naman sa sense of humor.

12. RAYMUND MARASIGAN - Isa pa to, sinabuyan din to ng talento. Kelangan pa bang ipaliwanag?

13. VHONG NAVARRO - Dancer/comedy actor. Ito na yung hardcore na pop culture kong idol. Hindi pa nga masyado yan. Bata palang ako paborito ko na to. Pambata kase sya at maangas sumayaw.

14. RA RIVERA - member ng pedicab. Radio DJ kasama ni Ramon Bautista. Marupom pag sinasabihang pogi.

15. MANIX ABRERA - Kung may kauna unahang komix ako na nabasa at kauna unahang komix na kinolekta, e komix ito ni sir Manix. Isang talentadong Komikero.
16. EBE DANCEL - The best sa komposisyon na tagalog. Wagas tong si sir Ebe. Medy hawid pa sya ng tatay ko hahah/

Hindi lang talaga ko mahilig sa Sobrang Pogi o makikipagsabunutan mahawakan lang ang mga poging actor. POP CULTURE. Mas ma-appeal talaga sakin yung mga talented. O alin man sa may talent/matalino/may sense of humor. Lahat ng nabanggit, sila yung mga taong tinututukan ko pagknakikita.

LUHA: Daluyong ng Luha

2011-07-26T19:58:00.000-07:00

Ramdam ng puso. Batid ng utak.

Ngunit bakit sarili ay di maitulak.

Takot ba akong tumakbo? O di kaya’y humakbang?

Hindi ko mapadali, Ako'y nahihirapan.

Ang nais kong sabihin, ay sadyang hinahamak.

Pinipilit palayain, ngunit hindi mai-mulat.

Sapagkat ako’y kinakapos ng lakas ng loob.

Damdamin ko’y bumibigat dahil puno ng kutob.

Hindi maidaloy sa alon ng saya.

Sarili ko'y tinapon sa dilim ng mag-isa.

Sa rehas nakagapos di makawala.

Tanikalang binunuhol, itinaling mag-isa .

Isang dipa ang layo sa mundong ako ang lumikha.

Malayo ka sa daigdig ko na sila ang gumawa.

Hindi ko alam ang lunas bago matapos pa ang lahat.

Isang tula na nais ko sana’y walang pamagat.

((Natripang sumali sa pakontes ni Ate Iya ))

Manawari

2011-07-23T18:42:00.000-07:00

Inilaan ako sa mundong ibabaw ngunit mas pinili kong nasa ilalim ng kagandahan nito. Maganda nga ba ang labas ng mundo? Nakasalalay ito sa kalooban ng sarili. Walang imik. Pikit mata. Walang kibong nag-iisa. Ang nakalipas sa rurok ng langit, ang kasalukuyan sa gitna ng hangin, at hinaharap sa ilalim ng lupa. Nakatapak sa mundong niyayapos ng pag-iisip. Tinatakasan ang naghahabol na katotohanan na bumabalot sa paligid. Napapanlaw, Nalulumbay. Inako ang binuong kapansanan na magdadala sa akin sa kalapastanganan ng pang unawa. Kahapyawan ng lakas ang lumalamon sa pa-asa. May mangyayari ngunit kinakapos ng tiwala. May magbabago ngunit bumibigay ang napapagod na damdamin. tinatakasan ang katotohan. Nililisan ang mundo kung saan nilulunod ako ng panahon. Ang nakikita ang mata ay may malayong agwat sa laman ng isipan. Ang nakikita ng mata ay may malayong agwat sa katotohanan. Gunaw ang mundong nilikha para sa akin, ngunit ako’y lumikha ng sariling mundo na matatanaw sa aking isip. Nang may masilungan, nang may mahingiian ng pag asa. Ang imahinasyon, ang nasa isip, ang panaginip…manawari …

Gentleman Laos na nga ba?

2011-07-20T21:56:00.000-07:00

Hindi na uso.
Kung si Maria Clara nasa uso, ang Magino palaos na ata.
Eksenang bus na naman. Hindi ito yung unang beses na nakaencounter ako ng ganitong eksena. Pag punuan na sa bus. Una unahan, tatabigin ka pa ng lalake. Dati nung pasakay ako sa bus, hinila ako nung kano.

“Excuse me excuse me! nauna ko miss nauna ko! Ok? alis ka dyan”

Sabi sakin nung lalakeng kano na slang pa ang pagkatagalog. Inisip ko nalang agresibo yung kano kase baka lahi nila. Pero naisip ko din sa kultura nila nanggaling ang “Ladies first” kaya yon, nauna sya. Malay ko ba kung baka babae pala sya dati kahit Manong sya ngayon.
Hindi lang yan. Pag siksikan na sa bus at may nga babaeng nakatayo. May mangilan ngilan na lalakeng magb-volunteer tumayo at pauupuin ang babae. Pero iilan lang. Nakakaawa minsan yung mga nanay na maraming dala o kay yung may mga kasamang bata o baby. Minsan nga yung babeng estudyante pa yung tumayo at pinaupo nung lola. Pero wag ka, mali ako. Dahil pag may magagandang Chicks sa bus, ambilis ng mga kalalakihan. Kulang nalang magpaunahan sila na parang contest. May mga manyakis pa pala. Este! gentlemen pala.

Ang Gentlemen ay para sa magaganda at palumpalong chika babes na lamang.
Malungkot mang sabihing pero 100% nakalaan ang pagiging maginoo para sa mga chicks. Pano nalang yung ibang babae, yung mga nanay at Lola, o Lolo. Nakakahiya naman sa mga maginoo. Ang chu-choosy na nila ngayon.
Ikaw Gentleman ka ba ng makabagong panahon?
Lalake ka. May mali ba sa sinabi ko?

Basta ako makikinig nalang ng kanta ni DJ Alvaro. . ."Ang tipo kong lalake. . . Maginoo pero medyo bastos. . ."

Si Maria Clara nasa uso!

2011-07-17T18:59:00.000-07:00

Kuya Wag po!!!

Noon sulatan, ngayon text/chat/cam to cam. Noon Bakya, ngayon high heels. Noon baro at Saya, ngayon Puki short.

Si Maria Clara ang nagsisilbing simbolo ng Dalagang Pilipina. Pino kung kumilos, maamo, relihiyosa, mabait, magalang. Talaga namang demure o makaluma.

Pino kung kumilos: Uso ito ngayon. Kaya kadalasang makikita mo sa lansangan ay ang mga pacute na bagets na naka puki short. Mga larawan sa facebook na nakanguso o nakalabas ang dila. Mga babaeng kapos sa kasuotan. Na halos kita ang cleavage sa dibdib at pwet at magagalit kapag binastos sila.

Maamo: Uso ito ngayon. Tawagin na lang nating Dangerous angel. Sa panahon ngayon e gamitan na ng hitsura. Ang ganda ko madaming maaakit sakin. Madami din akong mauuto. Madali rin akong mapapakopya ng mga kaklase ko lalo na ang mga lalaki dahil ang ganda ko ay mala-anghel. Pagsiksikan sa bus e makakaupo parin ako dahil pauupuin ako ng gentleman kuno.

Relihiyosa: Uso din to. Maganda rin kase pag nagsisimba kase makikita ko ang crush ko doon. Makikita ko ang mga tropa ko. Ang kukyut nila maygash! Tapos dun ako magpapaligaw. Basta ang daming kyut don. Tapos magrorosaryo din ako lagi, saka ako magmumura, put#@*@%!!! nasan na yung puki short ko! t@ngi@&*$% nyo gago!! yung lipstick ko??

Mabait: Uso ito. Kaya tatambay ako sa labas ng bahay at sisimulan ko ang tsismis. Ampanget kase ni bebang, Yung anak nya amabaho. Tapos alam mo ba, yung asawa nya may babaeng iba. Tapos pinagchichismisan pa ko ng hayop na gagong yan, aabangan ko yan sa labas, rerektahan ko yong hayop na yon. Intayin mo at magsasabunutan kami. Pokpok lang ang walang ganti!

Magalang: Uso ito ngayon. Nakakatamad kaseng magsalita ng po at opo. Kahit dalawa hanggang talong letra lang ang po at opo ayaw kong sabihin. Pero magmumura ako ng wagas kahit magaksaya pa ko ng isang daang letra para sabihin to. put#@*@% kase eh!!!

Masipag: Nakakatamad eh.

HINDI LAHAT.

Masyado na kaseng malakas ang sapi satin ng mga western. Western wannabe ang pinoy. Pati ba naman sa mga napapanood sa TV, hindi pwedeng iwan tayo sa uso. Dapat uso tayo para “COOL” daw. Sa panahon ngayon e tinatawanan ng ibang “MARIA CLARA DAW” ang ORIHINAL NA MARIA CLARA. Demure o makaluma. Dala na nga ba ito ng makabagong panahon? Walang namang masama. Makabagong panahon e. May lumilipas din at may dumadating na bago. Uso? E uso eh, sa katagalan lilipas din yan. Mula sa pananamit hanggang sa paggamit ng mga gadgets. Kung barong barong ang bahay mo ngayon, walang masama kung gawin mo ng semento ito ngayon. Kung 3310 ang cellphone mo noon, edi magblackberry ka ngayon. Kung short na below the knee noon, edi magpuki short ka ngayon.

Pwede kang makiuso hanggang sa gusto mo. Pero tandaan mo lang na di mo kailangang iwan ang likas na kulturang sinasampal sayo nung pinanganak ka palang sa pinas. Isipin mo sa sarili mo, kontrolado na ba ko ng makabagong panahon? Tanungin mo rin minsan, Pilipino pa ba ko? Kung pinoy ka pero hindi mo ginagamit ang kulutra mo, pinoy ka pa ba? Tulad ng kultura na binuo sa pilipinas, ang pagiging Maria Clara ay nadedevelop din. Pero tandaang hindi lang sa pananamit at pagkilos ang tungkol kay Maria Clara kundi pati na rin sa asal ng Dilag na pinoy. Ano kayang say ng original na Maria Clara dito?

2011-07-17T06:56:00.000-07:00

Ang mga mahilig magparinig ay walang pinagkaiba sa mga taong may baril na magaling lang kumasa, pero hindi marunong tumira ng direkta.

2011-07-16T06:21:00.000-07:00

May mga bagay tayong hinihingi pero di binibigay. Pero patas lang, dahil may mga bagay na binigay satin kahit di natin hiningi.

Langit, lupa, impyerno. Im-im impyerno.

2011-07-14T16:13:00.000-07:00

"Necklace ko! Necklace ko!"

… Bulalas ng babae ng tangkain sana nyang habulin yung lalakeng humablot ng kwintas nya sa leeg. Ambilis nung manong na kumuha. Kahit ako di ko namalayan kahit nasa harapan ko lang. Nakakaawa yung babae hanggang sa pagbaba nya sa bus, iyak ng iyak. Parang gusto ko ngang habulin yung gagong lalake na humblot ng kwintas nya. Sa ganong pagkakataon gugustuhin mong magpakasuper hero.

Dati nacorner na ko ng tatlong mamang mandurukot sa bus. Salamat sa diyos dahil wala namang nakuha. Naalala ko yung kwento ng dean namin na estudyanteng nakunan ng 5 libo at lahat ng gadgets sa bag, pambayad pa naman daw ng tuition ang pera. Nanakawan na rin ang kuya ko ng cellphone nun sa bus. Dalawa silang estudyante na nakunan. Ganito rin yung kwento ng kaklase ko ng mahablot din ang cellphone nya at makipaghabulan sa snatcher. Samatalang yung isa kong kapatid naikwento nya yung isang babaeng namatay dahil sinaksak, inabangan sa labas ng ATM booth, sabay kuha ng pera. Duguan yung babae at walang malay. Ganito parin ang siste malapit sa kanto namin, ang daming tinututukan ng kutsilyo makakikil lang ang mga tarantado. At ganito din ang eksena malapit sa school ko nung Highschool matapos halos araw araw ay may kinokorner na estudyante para kunan ng cellphone, kung wala kang cellphone kikikilan ka ng pera. Pano nalang kung walang pera. Tiyak sasaktan ka. Pero di ka kelangan tumakbo dahil siguradong may back up sila.

Walang pinagkaiba sa mga nababalitaan ko sa TV na namamatay matapos kunan ng cellphone, pera o anupamang pwedeng makuha. Hindi ko alam kung anong gusto sa buhay ng mga holdaper, snatcher, carnapper, kidnapper, magnanakaw o mandurukot, parepareho lang sila. Nagtataka nga ko bakit nagtyatiyaga ang mga mandurukot sa bus na magnakaw gayung mahihirap rin lang naman yung mga tao na naka sakay. Pati sa mga snatcher sa labas. Pano nila nagagawang mamerwisyo ng kapwa mahirap? Panawid gutom? Sino bang hindi biktima ng gutom? Para sa pamilya? sinong hindi naghihikahos para sa pamilya? Para sa pera? Sino bang hindi nagtyatyaga para sa pera?

Bilib ako sa mga nagtyatyagang magtrabaho kahit maliit lang ang sweldo. Hindi nila nagagawang manakit o mamerwisyo ng kapwa. Sa ganoong paraan palang, malalaman mong may silbi at pakinabang sila sa mundo kahit tawagin pa silang dukha. Isa silang superhero.

Lahat ng tao may pangangailangan. Cellphone, Kotse, Tao, Pera, Kasikatan, Politiko, Pangalan, Posisyon o kahit anu pa mang gustong makuha. Iba ibang diskarte lang kung pano makuha ang kailangan. Iba ibang paraan. May masama, may mabuti. May napeperwisyo, may natutulungan. Lahat yun kapalit ng hangarin nila sa buhay. Ang makuha ang gusto nila.

Tsaka ganun pala talaga, may taong papatay para mabuhay sila.

Saksak puso tulo ang dugo. Patay, buhay. Umalis ka na dyan!

Ikaw, anong LOVE story mo?

2011-07-11T19:09:00.000-07:00

Posibleng alam mo kung kailan ka umibig, Posibleng alam mo kung ilang beses ka umibig, Posibleng alam mo kung anong klaseng pag-ibig. Ang dami mong posibleng malaman sa pag-ibig. Pero teka! Natatandaan mo pa ba kung saan ka umibig? As in yung Lugar? O kung paano mo sya nakilala. Saan ba ang simula ang pag-iibigan nyo? Narito ang inimbento kong mga posibleng pagmulan ng Pag-ibig:

JEEPNEY LOVE STORY: sa minsan o palagian mong pagji-jeep, hindi maiiwasang meron kang laging nakakasakay. Tapos magtatama ang mga mata nyo. Tapos insert music. Ayoko ng pumara kahit san magpunta, ayoko ng pumara pag ikaw ang kasama. Pero ingat ka ng kaunti dahil may mga naencounter na ko sa kay manong driver nahulog ang loob.

BUS LOVE STORY: Pero mukang mahirap mangyari to, di kase katulad ng jeep. Ang bus madami. Unless isang beses na love at first sight ka kay Konduktor at hinigi mo ang number nya. Tapos text text kayo.

CELLPHONE LOVE STORY: Pero hindi ito yung text, common na masyado ang nagkakainlaban sa text. Tungkol to sa snatcher. Habang nagttext ka sa gitna ng kalsada biglang hahablutin ang cellphone mo. Tapos hahabulin mo sya, magkakabanggan kayo tapos gugulong gulong kayo sa kalsada habang magkayakap tapos ayun, kayo na. Yehey!

SARI SARI STORE LOVE STORY: walang pinagkaiba sa Tindahan ni aleng Nena, pero ang kinaibahan lang e ikaw yung nagtitinda. Pero baligtad dahil ikaw na nagtitinda yung manliligaw sa suki nyo. Pero siguraduhin mong suki mo para lagi kayong nagkikita. O kaya pwedeng ikaw rin yung suki tapos sasabihin mo sa tindero o tindera ” Pwedeng bang bilhin ang puso mo?” sabay ngiting wagas.

BOLPEN LOVE STORY: Kwentong skul. Mageexam kayo. Pero may bolpen ka talaga. Medyo magpapapansin ka lang sa crush mo na wala kang bolpen. Tapos pahihiramin ka nya. Pero ayusin mo din ang tyempo kase baka wala rin syang bolpen, Siguraduhin mong may bolpen sya. Tapos hiraman mo sya lagi ng bolpen. Pag iaabot na nya ng bolpen saka mo simplehan, hawakan mo ang kamay nya. Konti lang tapos maiinlove sya sayo.

BLOG LOVE STORY: Ah eto meron nito may kilala ako na ganito. Dahil sa mga simpleng post na nagrereflect sa kanila katauhan e mas nakikilala nila ang isa’t isa kahit di pa sila nagkikita. Napglalapit ang puso nila sa pamamagitang ng blogging. Ayus to!

MALL LOVE STORY: Mahilig kang mag shopping. Tapos may isang taong mahilig ding mag shopping. Syempre dahil mahilig kayo sa mall lagi kayong nagkikita. Pero dapat maliit lang yung mall. Kase pag malaki mahirap kayong magkakakitaan. Pero ok na rin kung halimbawang sales lady yung tao, atleast alam mo kung saan sya makikita. Tapos kahit wala kang pera mag mamall ka parin. Pwede ka namn isalba ng window shopping.

TALYER LOVE STORY: nasiraan ka ng kotse. Tapos pumunta ka sa pinaka malapit na talyer kung saan nasira ang kotse mo. Nakita mo yung mikaniko ang ang gwapo. E syempre malandi ka. Pag ibig mo nalang ang kabayaran sa pag aayos nya ng kotse mo. Swerte mo kung maayos ang kotse mo. Balita ko nadaganan ng 20wheeler truck. Sa junk shop ka dapat pumunta.

PATAY SINDI LOVE STORY: Kung saan nainlove ka sa isang sumasayaw nababae sa club. Dun sinimulan mong bahugin ang buhay nya. (naks!) tagasagip!

YAYA LOVE STORY: ah madaming kaso neto. Madami na atang katulong na pinagnasan ng amo.

JOE LOVE STORY: Ang pagmamahalan ni Juanita Dela Cruz at ni Joe.

RAWR LOVE STORY: Habang nasa isang gig ka at nakikipagslaman. Biglang natapakan ng isang rakista ang paa mo. “miss masakit ba? Sorry ah, wag ka mag-alala ako bahala sayo” Syempre nakakakilig yun dahil alam mo namang normal lang ang tapakan ng paa pag islaman pero sya nagawa nyang mangahingi ng sorry. (lol)

PEDICAB LOVE STORY: Eto ang love story ng ama at ina ko.

Napakadaming pwedeng pagmulan ng Love story. Pero iisa lang ang lugar kung saan ang pagmamahalan niyo ay magtatagpo… sa PUSO. (naks!)

Ikaw anong LOVE STORY mo?

Dadalhin lang pala ng hangin ang pangarap ko. . .

2011-07-09T23:21:00.000-07:00

Pero sana hindi. . .

Ikaw, naisip mo ba ang mangyayari sa'yo pagkatapos ng pag-aaral? Gusto mo ba nang buong buo ang mga pinili mo sa buhay? Masaya ka ngayon, sa susunod makukuntento ka ba? Habang lumilipas ang panahon nadadagdagan ka ng responsibilidad. Estudyante ka ngayon, bukas makalawa kailangan mo ng magtrabaho. Sana wag mailap ang pagkakataon, sana marami pa siya...

Elementary naman ako, alam ko sa sarili ko na busog ang utak ko. Ilang beses na rin akong inalok ng mga teachers ko na sumali sa mga quizbee pero ilang beses na rin akong tumanggi dahil napaka mahiyain kong bata at mahina ang loob ko. Ilang beses ko ng nakuha ang sagot sa mga katanungan ng teachers pero ilang beses ko na ring hindi itaas ang kamay ko para makapag salita dahil wala akong lakas ng loob. Hindi naman mailap sa akin ang achievement. Napapasama naman ako sa TOP10 lagi dahil dinadaan ko nalang sa sipag.

Elementary naman ako, alam ko sa sarili ko na busog ang utak ko pero nung Highschool ako, parang iba na ang sitwasyon. Ibang iba ang sitwasyon ko nung nag aaral ng elementary sa probinsya kaysa Highschool dito sa maynila. Naka-adjust naman ako pero mahirap. Nabobo na ko nung HighSchool. Anmg hina ko ng makapick up sa mga subjects ko di katulad nung elementary ako na ang lakas kong maka-sctock knowledge. Nasa sitwasyon ko na rin siguro yun.
Mahirap mag aral sa public school sa maynila. Halfday lang ang klase. First Year Higschool ako gigising ako ng alas kwatro ng umaga. Papasok ako ng 5:30am. 6am ang flag ceremony. Pagkakasyahin ang Pito hanggang walong subject. Ang uwian 12:30 ng tanghali pero hindi ako basta basta nakakuwi ng maaga dahil ang mga teachers, tatambakan ka ng isang katerbang assignment na sa library mo lang makikita. Sa Library punong puno ang mga estudyante. Ang siste, walang nagyayari. Dadating ako sa bahay ng 2-3pm. Pagkatapos kong kumain ay gagawa ako ng sang katerbang assignment. Madaling araw na ako matatapos. Tutulog ako ng madaling araw pero kailangan kong gumising ng madaling araw. Paulit ulit. Ganon lagi. Kulang ako sa tulog, puyat at di balanse ang pagkain. Bago mag exam ay tatambakan ka parin ng isang katerbang projects naman. Sa halip na ilaan mo sa pagrereview ang natitirang oras ko para mag exam ay sa paggawa ng projects ko ito nai-spend. Paulit ulit ganito.

Napagod ako sa buhay High School at gusto kong magpahinga. Gusto kong tumigil sa pag aaral muna nong mga panahoon na yon kahit isang taon lang. Pero nahihiya akong sabihin sa mga magulang ko dahil may inaasahan sila sakin at naghihirap silang makahagilap ng pera para sa pagpasok ko sa kolohiyo. Hindi ko alam pero kelangan kong mamili nung panahon na iyon. Kumuha ako ng kursong marketing. Sobrang layo sa abilidad ko. Napaka mahiyain kong tao. Idadahilan ko nalang na kaya ito ang kinuha kong kurso ay para harapin yung kahinaan ko. Malay mo baka dahil a kursong to kumapal ang muka ko. Pero hindi ganoon parin. Walang nagbago.

Dumating sa punto na wala talaga ako pangarap. Nangyayari pala yon. Pero kung ako ang tatanungin, gusto kong maging interior designer. Binalak ko na yun ang kunin ko kaso pang mayaman at may pera lang ang kurso na yon. Sa praktikalang sitwasyon, Di namin kaya dahil dalawa na kami ng kuya ko sa college.

Tamad na ko nung college. Hindi ako nagrerebelde. Hindi lang ako kasing sipag nung Higschool at elementary. Napagod na ko. Hindi naman sa ayaw ko pero hindi malapit sa puso ko ang kurso ko. Nangarap na kong maging teacher nung bata pa, stewardess, doctor, IT, nurse. Pero lahat yon ay lumilipas sa listahan ng pangarap ko. Nagbabago rin ang gusto ng tao. Mabilis magbago ang pamantayan ko sa tuwing lumilipas ang panahon. Nalalman kong hindi naman pala ko nawalan ng pangarap. Gusto ko parin ng interior designing hanggang ngayon. Pero mahirap makuha ang gusto mo minsan. Kailangan mo ring umakma sa sitwasyon.ng buhay Sa sitwasyon ko, mahirap, kalingan ng pera.

Ngayon palang kami nakakabawi. Minsan akong nagarap at nadala ng hangin ang pangarap na yon. Pero hindi nawawala ang hangin at alam kong babalik sya.

Ngayon, graduating na ko sa college. Sa totoo lang hindi ko alam kung anong mangyayari sakin. Una sa lahat wala akong potensyal sa kinuha kong kurso. Pangalawa hindi ito yung gusto ko pero kasalan ko kung bakit ko sya pinili. Nagcollege ako para lang masabing nag aaral. Pero ngayon graduating ako. Hindi ko alam kung anong mangyayari sakin. Ang benipisyo nalang namakukuha ko sa kurso ko ay yung mga idea na natutunan ko sa marketing. Gusto kong kumuha ng second course. Yung course na gusto ko. Pero naisip ko na kailangan ko munag magtrabaho bago ko gawin yun. Pressure din dahil sa kuya ko. IT sya nung College at ganap na syang Nagttrabaho ngayon bilang IT. E ako? Marketing ako ng kolehiyo, hindi mainam kung mapupunta ako sa wala. Pero hindi ko akilangan isipin ang sasabihin ng iba. Pinararamdam ko na naman sa pamilya ko na walang mangyayari sakin. Mali ako.

Nadadagdagan ang mga gusto ko sa buhay. Mga mga bagay na ngayon ko palang narerealize. Na gusto ko palang maging ganito, gusto ko pala ng ganyan. Gusto kong magsulat. Ilang akong sabihin na manunulat. Hindi ako magaling pero ito ang malapit sa puso ko kasama na ng interior designing. Sa pamamagitan kase nito nalilalabas ko ang saloobin ko na di kayang sabihin ng aking bibig. Gusto ko ng kahit ano basta related sa art na sinasabi nilang wala naman daw mapapala at malayo ang kita sa pera. Gusto ko din ng pera pero mas gusto talaga ang mga bagay na nalilibang ako tulad ng pagsusulat. Yung hindi required, yung walang limit ang oras, yung hindi sapilitan, yung kusa, yung kusang ialalbas puso ko at pagkatao ko. Yung mga bagay na hindi ko narinig sa iba kundi sakin lang. Dahil napagod na ko sa mga bagay na may boundary o limitasyon, sa mga bagay na pilit pero pinatulan ko. Nawalan ako ng pag-asa dahil alam kong di ko naman gusto ang mga bagay na pinili ko.

Hindi ako kataasang mangarap. Kung mangarap ako ay mababa lamang dahil alam kong mas madaling maabot ang mababa. Naging pamantayan ko ito sa buhay dahil duwag ako. Playsafe ako. Pero hindi sa lahat ng sitwasyon ay ganon. Naisip kong kung mapupunta lang sa mabab ang lahat ay sayang ang pinag hirapan kong pag aaral mula pa nung elementarya hanggang kolehiyo. Naisip kong parang isusuka ko lang lahat kung isasantabi ko to.

Makukuha ko ang gusto ko. Ngayon ko palang ako magsisimula. Ngayon ko palang paghihirapan. Naniniwala naman ako sa salitang pag-asa kung gusto mo talaga ng isang bagay. . .

2011-07-09T21:16:00.000-07:00

“Bago mo sabihing bobo sya, siguraduhin mong meron kang isang libong medalyang nakasabit sa leeg. Tropeong singlaki ng mansyon at plake na sing laki ng billboard. Kung hindi mo kaya, ikaw rin ang sasalo ng salitang bobo. Dahil ang tunay may utak, malakas pero hindi nya gagawin magbuhat ng sariling upuan gaano man kabigat ito.”

Opo Ma'am. . .

2011-07-08T04:31:00.000-07:00

Umaga noon. . .

Hindi makampante ang kalooban…

Kinakabanhan ako…

Hirap akong huminga…

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko…

Parang haplos nya ang dumadapo sa akin mula sa malamig na hangin…

Parang dinig ko ang tinig nya kahit tahimik…

Wala akong maimik pero gusto kong magsalita.

Hindi ako mapakali…Hindi ako mapalagay…

Sinasalba ko ang sarili sa pagpupumilit imulat ang mata. . .

Pero wala akong ibang makita kundi iyon parin. . .

Natatakot ako…nakakatakot… nakakatakot…

Naka upo ako ngayon habang nagta-type…

at nag iisip… ganito pala ang epekto kapag…

NAPANAGINIPAN mo ang TERROR mong PROFESSOR.

YOW versus RAWR!

2011-07-04T22:14:00.000-07:00

HIPHOP ka ba? o RAKISTA?

RAWR!

Ang lupang sinilangan natin ay nabuhay mula sa simpleng tugtugan ng mga instrumento mula sa mga ethnic groups gamit ang ethnic music instrument (malamang). Isa sa mga nakilala natin sa larangan na yan ay si Sir Joey Ayala. Sa larangan ng mga folksongs tulad ng Banyuhay ni Herber, Ka Freddie Aguilar, Asin, Resty Fabunan, Florante at isama mo na dyan sina sir Gary Granada, Noel Cabangon at Yano (sana kilala nyo sila). Sa dumaan na mga henerasyon, binubuhay parin ang pinoy musika sa mga tugtugan nina Pepe Smith, Sampaguita, The dawn, Teeth, Neocolors, hanggang sa Eraserheads, Rivermaya, Parokya ni Edgar patungong, urbandub, hale, kamikazee, tanya markova, franco at mga wagas na banda. Sadyang likas na sa mga pinoy ang pagiging rakista. Kung may bago mang rakistang pinoy ay normal nalang sa atin. Higit sa lahat isa sila sa may pinakamalaking naambag sa larangan ng Orihinal na Musikang Pinoy.

YOW!

Samantalang, hindi naman nabuhay ang pinoy sa tugtugan na Hiphop. Bale si Ginoong Francis Magalona ang nag-introduce nito sa mga pilipino mula sa mga kanta nyang solid pinoy ang tema. Dahil din kay Sir Kiko nakilala sina Andrew E at isa rin si Sir Kiko na nagpaimpluensya sa pangalan ni Gloc9. Ibig sabihin, si FM ang may malaking kinalaman kung bakit nagkaroon ng hiphop sa Pinas. Saludo ako kay boss Kiko hindi lang sa pagdagdag ng baong timpla ng musika sa pinas kundi dahil sa isa sya sa mga artist na nagawang ipagmerge ang rap sa pinoy rock. Na madalas pag talunan ng mga pinoy listeners. Sa issues ng rap na may sense o wala ay di na kailangang pag-usapan muna. Hinahangaan ko parin ang mga naiiambag sa musika tulad ni Francis Magalona sa makapilipinong kanta nya, kay Andrew E sa masasayang rap kay Gloc9 sa mga kantang may kinalaman sa pilipinas at buhay. Hands down sa mga rapper na katulad nila na patuloy na nagbibigay ng musikang pang laman sa utak. Marami pang tulad nila. At dahil minsan umaangat at bumababa ang hiphop sa pinas, halos 90% sa mga rapper ay underground. Bihira lang ang nakakapagcross mainstream.

RAKISTA RAPISTA:

Sa bandang huli hindi naman kailangang pagtalunan ang genre. Kung sino ba ang may sense o wala. Mas walang sense kung pagtatalunan ito. Sa bandang huli mas mahalaga parin ang nilalaman ng kanta kaysa sa genre. Sa bandang huli mas mahalaga parin ang daloy ng musikang pinoy. Anumang genre nito. Mahalaga ay naiiangat nila ang OPM. Nakakatuwang payapa ang musika ng pinas dahil nag kakaisa ang mga artist sa iba ibang maimpluwensyang genre. Sa bandang huli mas masaya ang payapang musika.

Hindi ako Artista. Masa ako.

2011-07-03T04:45:00.001-07:00

Bakit masyadong nagkakandarapa ang tao sa Showbiz celebrity o usapang showbiz?.Walang problemang maaliw kung tutuusin, artista sila. Ang trabaho nila ay mag bigay saya sa mga tao. Yun marahil ang naiko-contribute nila.

Sa kabilang bahagi …

Nabubulag ang masang pilipino sa mga artsita. Actually sa usapang fame vs ordinary people. Mas gugustuhin pa nilang makinig ng showbiz news kaysa mga mas importanteng balita. Mas nakatuon sila sa artista. Hainan mo sila ng sports o pilitical news at showbiz news, mas pipiliin nila ang showbiz. Malakas maka impluwensya ang showbiz celebrity, kaya nga minsan sinasamntala din nila sa mga gawain tulad ng pagsabak sa pulitika.

Ang problema sa masa, ay wala na silang pagkakataong bigyan ang sarili na mapansin ang mga ordinaryong tao lang. Mas magkakandarapa silang hangaan ang mga artista kaysa hangaan ang mga taxi driver na nagsauli ng pera, pinoy na nagbuwis ng buhay sa baha, pinoy na nagbubuwis ng buhay pag may sunog, pinoy na nananalo sa larangan ng iba ibang sports bukod sa boxing, Pinoy na nananalo sa iba’t iba pang kompitisyon, mga ordinaryong estudyante na nakakaimbento ng mga bagay na maaring magamit hinaharap, OFWs na hindi matigas ulo at di nagdadala at nagpapasok ng droga sa ibang bansa. Marami pa.

Pero sino nga bang ang problema? Ang mga artista na may malaking impluensya sa masa o ang masa na nagkakandarapa dito?

HINDI AKO ARTISTA. Pero bilang isang celebrity, trabaho nilang maging magandang impluensya. Wag nilang paiikutin at gagamitin ang masang pilipino. Wag nilang pagsamantalahan ang mga pagkakataong nag-aambag ng oras ang masa para hangaan sila. Gamitin nila ang salitang “ART” more than “FAME”. Dahil bilang artista, karapatan nilang mag ambag ng sining sa masa hindi puro pagpapasikat lang at pag gawa ng mga imbentong issue para pag usapan at gamitin ang masa para paniwalain dito.

MASA AKO. sa panonood ng telebisyon, obligasyon kong limitahan at piliin ang aakma sa pangangailangan ng utak ko. Mga bagay na hindi lang ako matutuwa kundi matututo din. Obligasyon kong maging mapagsuri sa mga nakikita. Punan ng sining ang aking pag iisip. Karapatan kong madagdagan ang kaalaman nahindi nalalason ang aking pananaw. Karapatan kong magkaroon ng sariling pananaw.

Kailangan kong malaman, Mahalaga ba ang nakikita ko? masining? produktibo ba? Kapkipakinabang? may naiambag ba ito sa akin na mabuting pananaw? Ang kasagutan ay nakadepende sakin. Isang sa mga masang pilipino. Isa sa mga pinoy na manonood.

BLOGWARS by Toyangxcore

2011-06-28T19:48:00.000-07:00

Ang ironic pala noong linggo, isang taon na pala akong rayter rayteran online saka biglang nagkaisyu ang dalawang platform: tumblr at blogger/blogspot. Matagal nasa sirkulasyon ang blogger/blogspot,hayskul palang yata ako ay kilala na ito. College na ako bagama’t walang account ay binabasa ko na ang ilan sa mga blog nila Bianca Gonzales, Patty Laurel at ibang travel blog. Hindi pa kasi ako kumportable magbahagi online. Sa brewrats radio show ko naman unang narinig ang tumblr dahil madalas banggitin ni Ramon Bautista at RA Rivera. June 26, 2010 ng magpasya akong gumawa ng account dito sa tumblr at sa blogger/blogspot. Pareho ng article na pinost. At pareho kong kinapa kung paano ang sistema: magpopost at ng theme.

Theme Issue

Isa ito sa dahilan kung bakit mas active ako sa tumblr kesa sa blogspot. May pagka OC yata ako, ayoko kasing umpisahan ang pagpopost kung hindi maayos ang theme. Parang paggawa ng drawing plates, hindi ko sinisimulan kapag makalat ang drafting table ko. Nalito kasi ako sa theme ng blogspot, kahit pa may ready made na hindi ko macustomize sa gusto kong maging itsura nito. Kumpara sa tumblr, mas madali kong maintindihan ang html/css nito dahil may kaunti akong alam dito. Kaya mas nacustomize at satisfy ako sa kinalabasan ng nagawa kong theme. User friendly at clickables. Nauwi tuloy ito sa pag-abandona ko sa blogspot.

Posting Issue

Madali lang at mas maayos ang paggawa ng post kung text at picture ang pag-uusapan sa blogspot. Mas marami kasi clickable doon para mas maging maganda ang maging itsura ng isusulat mo. Okey din naman dito sa tumblr, mas user friendly at madaling makapa kung anong klase ang gusto mong ipost.

Followers at intellectual discourse

Dito ay nagiging isyu ang followers sa blogspot ay kiber lang kung wala o meron. Dito kasi hindi lahat ng follower ay nagbabackread at hindi lahat ay binabasa ang mga post ng mga taong finofollow nila kumbaga yun gasgas na linyang kahit marami kang followers hindi mo alam/bilang kung ilan ang readers. Dito pumapasok ang number ng notes maaaring sa likes/reply/reblog ito bumabase. Ito ang kaibahan ng blogspot, kung saan nagkakaroon ng diskursong intelektuwal kung tawagin. Ito yun comment. Nagkakaroong ng palitan at ugnayang kaisipan ang blogger at yun reader niya. Positibo o negatibo, natututo sila sa bawat opinyon kapag nagbibigay sila ng comment na isang feature ng blogspot. May ganito din naman ang tumblr, maaari mong activate ang disqus para makapagcomment ng mas mahaba pero ilan lang ang gumagamit. Nauuwi na lang ito sa paglike kung nakarelate o nagustuhan at reblog kung nakarelate,gusto ilagay sa blog nila o kung gustong magbigay ng comment.

Overrated Issue

Sa isang taon ko dito sa tumblr, napansin kong ang daming isyu. Mula sa follower, gawa gawang rules, gawa gawang dapat at hindi dapat, huwag magsulat kung wala daw sense, tumblr famous, inferior at superior. Kumbaga unti unti nakabuo ng isang lipunan sa loob ng online. Nagkaroon ng tumblr culture dahil nga nakabuo ng community, nakabuo ng rules, norms at baka makabuo na rin ng state doon sa mga naghahari-harian o makapangyarihan. Dagdag pa dito ay kapag may isang isyu mahigit pa sa isa ang opinyon ng isang tumblrista. Pagkabigay ng opinyon ay magbibigay siya ulit ng opinyon kapag humupa na ay balik na ulit sa dati. Parang dagat lang, humahampas sa batuhan kapag may isyu, kakalma ulit ang alon kapag tapos na, naghihintay ulit na mangalit at humampas ulit. Dito nagkaiba ang blogspot, sa lawak nito ay walang nabubuong society kasi nagkakaiba-iba ng tema ng blog. Walang rules, pormal man o hindi, may kasanayan man o wala sa pagsusulat ay pwede kang magbahagi. Depende na lang ito sa pinili mong tema, tungkol sa personal, techy o review sa mga gadgets, travel blog, jokes at humor, pagtalakay sa history, photography, food, movie, politics at iba pa. Kung may isyu man halimbawa ay tungkol sa produkto, presidente, current events, gadget at iba pa makikita mong isang beses o isang post lang nakalagay ito. Hindi paulit-ulit. Kaya mas payapa kumbaga.

Tumblr

Sa kabilang banda, may hindi ko maitatanggi nasa isang taon ko dito ay marami akong natututunan at kinagiliwan. Una, ang mga virtual friends ko dito nakakapalitan ng mensahe at kuro-kuro. Idagdag mo pa ang yun tinatawag nilang ‘sa tumblr lang may ganito’ lalo na yun mga nakakatawa talaga, yun mga photoshop ng movies at celebrities,hayop na spoof. Mga jokes at banat, pati mga gif. Yun mga current events, sa totoo lang mas nauna ko pang nalaman yun balita tungkol sa nag-amok na pulis at nanghostage saka ko lang ito pinanood sa TV, ganun din yun lindol sa Japan nagmemeryenda ako nakaharap ng computer ng mabalitaan ko ito saka ko lang ginising ang nanay ko para mapanood niya sa TV, yun gera sa middle east at iba pang international news, yun kupal na nagsabit ng aso sa sampayan mas mabilis kumalat ang balita dito kaya okey na rin, kahit pa pati tsismis mabilis na rin.

Sa aking pananaw:

Ang tumblr ay pinagsama samang twitter,blogspot at facebook. Sa posting at blogging, sa paglike at reblog, sa mga kada na parang facebook group na din, sa tagging, photo spam. Para kumbaga kumpleto rekado ito, nacustomize lahat ng gusto ng consumer nakapaloob dito minus siyempre sa mga isyu sa sirkulasyon. Okey naman ang tumblr easiest way to blog talaga.

Sa kabilang banda, ang blogspot naman para sa akin ay para din sa taong gustong magbahagi online depende sa tema. Para sa mga aspiring writers, critics at mga reviews. Pormal man o hindi, may kasanayan man o wala sa pagsusulat.

Inilimbag ni Toyangxcore sa Tumblr.

Merong Wala. Walang Meron.

2011-06-27T22:56:00.001-07:00

Naranasan mo na bang maging Wala? Naranasan mo na ba ang Wala?

Yun yung Walang meron. Yun yung merong wala.

Yun yung merong Meron pero mas pinili mo yung merong wala.

Ito yung walang meron kahit alam mong meron namang meron.

Ito yung wala at hindi ito yung meron.

Pano kung sa ganitong paraan umiikot ang buhay mo?

Buhay na sumasagot ka ng “Ahhhh ehhh??” sa mga tanong nila. Akala nilang nakikinig ka pero barado ang dalawang butas tenga mo. Akala nilang nilang nakikinig ka pero nakatingin ka lang. Akala nilang di mo alam pero alam mo talaga, ayaw mo lang magpaliwanag. Akala nilang wala ka pero andyan ka naman. Akala nilang abala ka kase sabi mo mo abala ka pero hindi ka naman talaga abala.

At Bakit hindi ka Abala?

Kase wala kang ginagawa.

Marami ka namang pwedeng gawin pero mas pinili mong walang gawin.

Pwede ka namang maging masipag pero mas pinili mong maging tamad.

Pwede ka namang gumala nang gumala pero mas pinili mong sa bahay lang.

Pwede ka namang tumanggap pero mas pinili mong tumanggi.

Pwede ka namang makinig pero mas pinili mong takpan ang tenga mo.

Pwede ka namang magalit pero mas pinili mong magtimpi.

Pwede ka namang magsalita pero mas pinili mong tumahimik.

Pwede ka namang maglabas ng sama ng loob pero mas pinili mong magtiis

Pwede ka namang maglakas ng loob pero mas pinili mong hinaan.

Pwede ka namang kakayanan mo pero mas pinili mo ang kakayanan ng iba.

Pwede ka namang maging proud pero mas pinili mong mainngit

Pwede ka namang umiyak nang nakikita nila pero mas pinili mong di nila alam.

Pwede ka namang may mga kasama pero mas pinili mong maging soloista.

Pwede mo namang ilapit ang sarili sa kanila pero mas pinili mong lumayo…

Kaya sa sobrang layo mo, hindi ka nila napapansin. Nadyan kaba? WALA. Hindi ka nila maramdaman.

Bakit hindi ka nila maramdaman? Dahil mas pinili mong hindi ka maramadaman.

Bakit Wala ka lang sa kanila? Dahil mas pinili mong maging WALA lang.

MERON ka bang kilalang ganitong Tao?

At masaya ako dahil kaya ko palang magkaroon ng MERON sa buhay ko. Ang pag sagot sa katanungan na yan na.

“MERON…Ako.”

Bola ka pa, Eh kung Banatan kita?

2011-06-27T22:26:00.001-07:00

Akalain mo sa panahon ngayon eh may makabagong paraan na ng pambobola na kung tawagin e Pick Up lines o yung mga simpleng banat. Usong uso to. Iba ibang Timpla ang Pick Up line. At double purpose pa. Nabola ka na, Natawa kapa. At dahil tungkol naman ito sa kwentong banat o pic-up lines e narito ang mga naimbento at kinolekta kong pick up lines. Hmmnn di lang namang siguro Lalake lang ang Pwedeng mambola, Pwes! Timplang Babae to:

”Alam mo, di pa natatapos ang 24hours. Kinumpleto mo na araw ko.”

Eto napost ko na to. Aminin mo may mga taong kukumpleto talaga sa araw mo. Pwede ka na ngang matulog non kung tutuusin pero syempre di mo gagawin yon. Hindi lang to about sa tao. Pwede to sa bagay o pangyayari. Universal banat kumbaga.

“Para sayo tutulay ako sa miswa”

Hindi banat to. Hindi rin sakin to. Pero ito ang hardcore. Hindi na kase uso ang susungkitin mo ang bitwin o buwan o araw o anupamang meron sa universe o galaxy. Kung magpapaka-Exagge ka rin lang sa pananalita e mag isip isip ka na nga bago. Isang blogger pa nga ang nachallenge sa linyang to. Wala daw syang maisip na mas mahirap pa sa pag tulay sa miswa.

“Para sayo tutulay ako sa miswa, umangkas ka pa sakin”

Well, Eto yung mas mahirap sabi ni Thesmilingipis na nag imbento ng linyang to.

“Dami mong kasama ah, Sa tingin ko mararanasang mo lang mag isa…pag nasa puso na kita ;)”

Pero syempre effective lang yan kung madami talaga syang kasama. E pano kung soloista yung tao. Pwede mo ring sabihing,

“Soloista ka ba? E kase nag iisa ka lang sa puso ko eh”

Tapos syempre may mga linya na dapat di nila mahahalata na babanat ka. Meron kaseng banat na alam mo agad na may may matinding hirit. Dapat di obvious

“Uy kumusta? Nga pala, Pwede mo ba kong samahan? … hambambuhay.”

Kundi ako nagkakamali e nabasa ko lang sa text message yan. Pero hindi sya ganong nag eexist pero benta sakin. Pwede mo ring simplehan yung mga palumpalong tao o yung mga lapitin.

“Isda ka ba? … matinik ka kase.”

Depende yan kung magegets nya yung pinagsasabi mong matinik. Pag di nya nagets humanda ka ng magpaliwanag sa kakornihan mo. Bleh! O kaya pwede ring,

“Araw ka ba? Kase pag lumalapit ako sayo nag iinit ako.”

Kaso medyo di wholesome pakinggan at parang di usapang pag ibig. Ay lust~!

“Wow may dimple ka pala sa pwet? Ah sorry, kala ko pwet yan, mukha mo pala yan.”

Pero syempre di kasama to. May pagkasapi ata to ng mga Banat sa Fliptop. Naalala ko lang to dahil ito sana yung pabiro kong sasabihin sa classmate ko non. At dahil hindi naman ako palabiro at di bagay sakin ang mag Joke, di ko nalang sinabi. Baka ako pa mapahiya.

“Nawawala ka ba? Lagi kase kitang hinahanap.”

Ibang paraan para masabi mong namimiss mo yung tao. May tao kaseng kahit lagi mo naman nakikita e namimiss mo lagi. (weh?) E pano kung one time nainlove ka ng biglaan? …

“Ligaw na bala ka ba? Kase tinamaan mo ko ng di ko namamalayan.”

Delikado ito. Para ngang bala ang pag ibig kung minsan. Bala na sinadya o bala na ligaw lang. O pwede rin self defense. O pwede rin accident. Dami alam. Sundalo? Pulis?

“Pulis ako, mag ingat ka. Baka ikulong kita, sa puso ko.”

Kung lahat na ng kulungan e puso. Edi lahat tayo kriminal o makasalan na. Depende yan, pano kung unfair ang batas ng pag ibig? ehhh? Pero syempre hindi mas malakas parin sa batas ang katotohanan ng mundo… ano?

“Hindi ka ba nahihilo? Kase ang tagal mo nang umiikot, sa mundo ko.”

Sa panahon ngayon dapat di ka na gagamit ng mga Pick up lines na nagamit na. Matatalino na rin kase ang ibang tao pag sisimplehan mo ng banat. Dami na rin nilang alam pag dating sa ganito. Siguraduhing sariwa pa ang mga linyang bibitawan. Parang sasabak ka lang sa Fliptop na di ka makakatikim ng Rebuttals. Ingat baka mabasag ka pa.

BOY: RECESS na ba?
GIRL: Hindi pa pero BREAK na tayo
(Loonie’s XXX)